ഉത്പാദനവും മനുഷ്യപ്രകൃതിയും..

                    

                    ശിലായുഗസംസ്കാരത്തിൽ നിന്നും സ്വയം ചരക്കുകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മനുഷ്യൻ എത്താൻ പ്രധാന കാരണം ജനസംഖ്യാവർധനവായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ എണ്ണം പെരുകിയതോടെ ഭക്ഷണവും മറ്റും ശേഖരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഉത്പാദനം നടക്കണമെങ്കിൽ ഉത്പാദനോപാധികൾ മാത്രം പോര.. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള സാമൂഹ്യമായ ഉത്പാദനബന്ധങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ഉത്പാദനബന്ധങ്ങൾ പല തരത്തിലാകാമെന്നും ഇതിനെ നിർണയിക്കുന്നത് ഉത്പാദനശക്തികളാണെന്നും ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദത്തിലൂടെ മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നു (ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം മുമ്പ് വിശദീകരിച്ചിരുന്നു).

                    മനുഷ്യൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ഉത്പാദനരീതികൾ ഉത്പാദനബന്ധങ്ങളെയും ഉത്പാദനബന്ധങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവഗുണങ്ങളെ തന്നെയും സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. കൂടാതെ മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളും അവന്റെ മനസ്ഥിതിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. മുതലാളിത്തോത്പാദന വ്യവസ്ഥ മനുഷ്യരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ചില ഗുണങ്ങളുണ്ട്. സ്വാർത്ഥത, അത്യാഗ്രഹം, ലാഭം വർധിപ്പിക്കാനും പണക്കാരനാകാനുമുള്ള അടങ്ങാത്ത ആശ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം മനുഷ്യന്റെ സാർവത്രികമായ ഗുണങ്ങളല്ല.. മറിച്ച് മുതലാളിത്തം അവനിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മനസ്ഥിതിയാണത്. മനുഷ്യപ്രകൃതി എന്നത് മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലെ ഉത്പാദനബന്ധങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം തന്നെയാണ്. മുതലാളിത്തം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യപ്രകൃതി അവനെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യസത്തയിൽ നിന്നും അന്യവത്കരിക്കുന്നു.

                      തൊഴിലാളിവർഗം മാത്രമല്ല അന്യവത്കരണത്തിന് വിധേയമാകുക.. അധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് അന്യംനിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളി യന്ത്രസമാനനായി തീരുകയും മനുഷ്യസത്തയിൽ നിന്നുതന്നെ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ആർഭാടതയിൽ മുഴുകി ജീവിക്കുന്ന ഒരു ധനികനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളവും ഇതേ അന്യവത്കരണം സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. അത്യാഗ്രഹവും ലാഭത്തോടുള്ള ആസക്തിയും ഭൗതികസുഖങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന മനസ്ഥിതിയും മുതലാളിത്തം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അന്യവത്കരണം തന്നെയാണ്..

                    വസ്തുവത്കരണവും മനുഷ്യനും.. 

                    സ്വാതന്ത്യ്രബോധം മനുഷ്യസത്തയുടെ അടിസ്ഥാനമാണ്. എന്നാൽ താൻ സ്വതന്ത്രനാണെന്ന തോന്നൽ ഇല്ലാതാകുന്ന (താൻ പലതിനും വിധേയനാണെന്ന) തോന്നലും അന്യവത്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ചരക്കുരതി ,വസ്തുവത്കരണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രതിഭാസങ്ങൾ വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യസത്തയിൽ നിന്നു തന്നെയുള്ള അന്യവത്കരണം തന്നെയാണ്. വസ്തുക്കൾക്ക് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളേക്കാളും മൂല്യങ്ങളേക്കാളും പ്രാധാന്യം കൈവരുന്ന അവസ്ഥയാണ് ചരക്കുരതി. ഭൗതികവസ്തുക്കളോടും സുഖങ്ങളോടുമുള്ള അടക്കാനാകാത്ത ആസക്തിയാണിത്. വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മാനസികാവസ്ഥയും ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ചില പ്രത്യേക വസ്തുക്കളെയും ബിംബങ്ങളെയും അമിതമായി ആരാധിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അവന്റെ സത്തയിൽ നിന്നും അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

                    വസ്തുക്കൾക്ക് പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകുന്ന മനുഷ്യൻ തന്നെ സ്വയം ഒരു വസ്തുവായി മാറുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നുമല്ല.. അത് അതിന്റെ ഉത്പന്നങ്ങളെ ലോകത്തേറ്റവും മികച്ചതെന്ന തരത്തിൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു. അത് ചരക്കുകൾക്കും യന്ത്രങ്ങൾക്കും മുൻഗണന നൽകുന്നു. മറ്റെന്തിനെക്കാളും. മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ പോലും ചരക്കുകളാൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ഭർത്താവ് ഭാര്യയ്ക്ക് ആഭരണം വാങ്ങിനൽകുന്ന പരസ്യത്തിലൂടെ ആഭരണത്തെ ദാമ്പത്യബന്ധത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അടയാളമായി മുതലാളി ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു! കുഞ്ഞിനോട് അമ്മയ്ക്ക് സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ബേബി പൗഡർ വാങ്ങി ഇട്ടുകൊടുക്കാൻ പരസ്യം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പണത്തിനും വസ്തുക്കൾക്കും എല്ലായിടത്തും പ്രഥമസ്ഥാനം ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് വസ്തുവത്കരണം. മനുഷ്യൻ നിർമിക്കുന്ന ചരക്കുകൾക്ക് ആത്മീയമൂല്യം കൈവരുന്നത് അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതായത് വസ്തുക്കളെ മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥ.

                    ഒരു കൂളിങ് ഗ്ലാസ് പോലും ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഒരു അടയാളമായി മാറുന്നു. അതു വെച്ചാൽ തനിക്ക് ഇത്തരത്തിലൊരു പരിവേഷം ലഭിക്കുമെന്ന് മനുഷ്യൻ വിലയിരുത്തുന്നു. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുകയും വസ്തുവത്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ചരക്കുരതിയും വസ്തുവത്കരണവും മനുഷ്യമനസുകളിൽ ആധിപത്യം നേടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അവനെ മൃഗത്തിൽ നിന്നും യന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നതെന്ത് ഗുണമാണോ ആ മനുഷ്യസത്തയിൽ നിന്നും അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ സ്വയം ചെറുതാകുന്നു. യന്ത്രങ്ങളുടെ അഭാവത്തിൽ അവൻ  സ്വയം അശക്തനായി വിലയിരുത്തുന്നു.

ഗ്രാംഷിയൻ വിചാരവിപ്ലവം..

                    ലോകപ്രശസ്ത മാർക്സിസ്റ്റുകളായ എറിക് ഹോബ്സോം, ലൂയി അൾത്തൂസർ, പെറി ആൻഡേഴ്സൺ എന്നിവർ 20ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകനായാണ് അന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിയെ കാണുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിലെ ഇടതുപക്ഷസൈദ്ധാന്തിക ലോകത്ത് ഇന്നും ഗ്രാംഷിയുടെ പ്രാധാന്യം വേണ്ടവിധം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നത് ദുഃഖകരമായ ഒരു സത്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും വർഗീയഫാസിസം ഭീഷണിയായി മാറുന്ന ഇക്കാലത്ത്. എങ്കിലും ഗ്രാംഷിയെ പറ്റി രചിക്കപ്പെട്ടതിൽ എടുത്തുപറയാനാവുന്ന ഒരു പുസ്തകം ഇ.എം.എസ് രചിച്ച ഗ്രാംഷിയൻ വിചാരവിപ്ലവം ആണ്.

                    മാർക്സിയൻ ആശയങ്ങൾക്ക് ഗ്രാംഷി നൽകിയ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംഭാവനയാണ് കൾച്ചറൽ ഹെജിമണി അഥവാ സാംസ്കാരിക മേധാവിത്തം എന്ന ആശയം.. മുതലാളിത്തം. പൗരസമൂഹം ,രാഷ്ട്രീയസമൂഹം എന്നിവ തമ്മിലെ വൈരുധ്യം ഗ്രാംഷി ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. വ്യക്തിയും സമൂഹവും തമ്മിലെ വൈരുധ്യങ്ങളും പ്രധാനമാണ്. വ്യക്തികൾ ചേർന്നാണ് സമൂഹം ഉണ്ടാകുന്നത്. എന്നാൽ സമൂഹം വ്യക്തിക്കുമേൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തമായി താത്പര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുതാത്പര്യങ്ങളുമായുള്ള ധാരണയിൽ മാത്രമേ വ്യക്തിക്ക് നിലനിൽപ് സാധ്യമാകൂ.. വ്യക്തിയും സമൂഹവും തമ്മിലെ വൈരുധ്യം പരിഹരിച്ച് ഇവയെ പരസ്പര ഐക്യത്തോടെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉപാധിയാണ് ജനാധിപത്യം. മറിച്ച് വ്യക്തിതാത്പര്യങ്ങൾ സമൂഹതാത്പര്യങ്ങൾക്കു മേൽ ആധിപത്യം നേടുകയാണെന്ന് കരുതുക.. അതിന്റെ ഫലം ഏകാധിപത്യവും ഫാസിസവും ഒക്കെയായിരിക്കും.

                    ഒരു സമൂഹത്തിലെ 2 വിരുദ്ധമുഖങ്ങളാണ് പൗരസമൂഹവും രാഷ്ട്രീയസമൂഹവും. പൗരസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പരസ്പര സഹകരണമാണ്. വിട്ടുവീഴ്ചകളിലൂടെയും സഹകരണത്തോടെയും പൗരന്മാർ ജീവിക്കുന്നു. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പരസ്പര ബലപ്രയോഗമാണ്.. വിദ്യാലയങ്ങൾ, ദേവാലയങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടികൾ തുടങ്ങി പരസ്പര സഹകരണത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് പൗരസമൂഹം. വിവിധ സമൂഹങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ഒക്കെ ഇതിൽ പെടും. പൗരസമൂഹം ജനങ്ങൾക്കു മേൽ നേരിട്ട് മേധാവിത്തം അടിച്ചേൽപിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം രാഷ്ട്രീയസമൂഹം എന്നത് ഗവൺമെന്റ്, പോലീസ്, കോടതി, സൈന്യം തുടങ്ങിയവ ചേർന്നതാണ്. ഇവ ജനങ്ങൾക്കുമേൽ ഒരു മേൽക്കോയ്മ സ്ഥാപിക്കുന്നുണ്ട്. പൗരസമൂഹവും രാഷ്ട്രീയസമൂഹവും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ രണ്ട് ഉപകരണങ്ങൾ കൂടിയാണ്.

                    മുതലാളിത്തം ജനങ്ങൾക്കുമേൽ ഈ രണ്ട് മാർഗങ്ങളാൽ ആധിപത്യം ചെലുത്തുന്നു. പൗരസമൂഹത്തെ ഉപയോഗിച്ച് മുതലാളിത്തം അതിന്റേതായ ഒരു സാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ജനങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും അവരറിയാതെ തന്നെ അവർക്കു മേൽ മുതലാളിത്തം ആധിപത്യം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. മുതലാളിത്തചൂഷണത്തെ പൊതുസമ്മതമാക്കുന്നു. മുതലാളിത്തനിർമിതികളെ അത് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രിയങ്കരമാക്കുന്നു. മുതലാളിത്തം തന്നെയാണ് ശരിയെന്ന മിഥ്യാബോധം ജനങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇതാണ് കൾച്ചറൽ ഹെജിമണി എന്ന് ഗ്രാംഷി ഉദ്ദേശിച്ചത്. വിദ്യാഭ്യാസം, മതം, മാധ്യമം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈ മിഥ്യാബോധം ജനങ്ങളിൽ പരത്തുന്നു.

                    രാഷ്ട്രീയസമൂഹത്തെ മുതലാളിത്തംജനങ്ങൾക്കു മേൽ നേരിട്ടുള്ള മേധാവിത്തത്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുക. ഭരണകൂടം അതിന്റെ നയങ്ങൾ കൊണ്ടും നീതിന്യായം അതിന്റെ നടപടികൾ കൊണ്ടും പോലീസും സൈന്യവും അതിന്റെ ബലപ്രയോഗം കൊണ്ടും ജനങ്ങൾക്കുമേൽ മുതലാളിത്തമേധാവിത്തം സുസാധ്യമാക്കുന്നു. അതിനാൽ വിപ്ലവം എന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഭരണകൂടം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് മാത്രമല്ല ,മറിച്ച് തൊഴിലാളിവർഗത്തെ സാംസ്കാരികമായി മുതലാളിത്തത്തിനെതിരായ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് ബൗദ്ധികമായി നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളാവണം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എന്നതുമാണ് ഗ്രാംഷി നൽകുന്ന പാഠം.

അന്യവത്കരണം ( Alienation)

 ഒരുപക്ഷേ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രത്യയശാസ്ത്രമായാണ് മാർക്സിസത്തെ കൂടുതൽ പേരും അറിയുക.. എന്നാൽ അതിലുപരി മാർക്സിയൻ വീക്ഷണത്തിന്റെ മറ്റു സാധ്യതകളിലേക്കും കൂടി നാം തീർച്ചയായും എത്തിനോക്കേണ്ടതുണ്ട്.. മാർക്സിയൻ സാമൂഹ്യമനഃശാസ്ത്ര വിശകലനമാണ് അതിലൊന്ന്.. അതിനുമുമ്പ് നാം ഓരോരുത്തരും മനസിലാക്കേണ്ട ഒരു പദമാണ് അന്യവത്കരണം..

 മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥയിൽ തൊഴിലാളിവർഗം കടന്നുപോകുന്ന ഒരു പ്രത്യേക അവസ്ഥ എന്നോണമാണ് മാർക്സ് അന്യവത്കരണം എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്.. എന്താണിതെന്ന് നോക്കാം.. അന്യവത്കരണം നാലുഘട്ടങ്ങളായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു..

(1) ഉത്പന്നത്തിൽ നിന്നുള്ള അന്യവത്കരണം (Alienation from product)-
തൊഴിലാളി ഉത്പാദകശക്തികൾക്കുമേൽ അധ്വാനിച്ചുകൊണ്ട് ഉത്പന്നം നിർമിക്കുന്നു. ലാഭവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഉത്പന്നമോ ലാഭമോ തൊഴിലാളിയുടെ സ്വന്തമാകുന്നില്ല.. മാത്രമല്ല ഉത്പാദനത്തിനായ് അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപാധികളും (അസംസ്കൃതവസ്തുക്കൾ, യന്ത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ) അവരുടെ സ്വന്തമല്ല.. ഇങ്ങനെ ഉത്പന്നങ്ങളിൽ നിന്നും ഉത്പാദനോപാധികളിൽ നിന്നും അവർ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത് കോടികൾ വിലമതിക്കുന്നതാണെങ്കിലും തൊഴിലാളിവർഗത്തിന് സ്വന്തമെന്ന് പറയാവുന്നത് തുച്ഛമായി മാറുന്നു..

 (2)ഉത്പാദനപ്രക്രിയയിൽ നിന്നുള്ള അന്യവത്കരണം (Alienation from Labour)-
തൊഴിലാളിയുടെ അധ്വാനം എന്നത് തുടർച്ചയായതും ക്രമസ്വഭാവമുള്ളതുമായിരിക്കും.. ഒരേ ജോലി തന്നെ ആവർത്തനസ്വഭാവത്തോടെ ചെയ്ത് ഒരു യന്ത്രത്തിലെ പൽചക്രം പോലെ തൊഴിലാളി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇത് ഉത്പാദനപ്രക്രിയയോടുള്ള വിരക്തി വർധിപ്പിക്കും. തൊഴിലില്ലാത്തവർ തൊഴിലിൽ നിന്ന് നേരത്തെ അന്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അതേസമയം തൊഴിലെടുക്കുന്നവർക്ക് വിരസതയും വർധിക്കുന്നു. ജൈവികവും ഉന്മേഷപൂർണവുമായ അധ്വാനത്തിൽ നിന്നും അവർ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

(3)മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നുള്ള അന്യവത്കരണം (Alienation from others)-
വരുമാനത്തിലുണ്ടാകുന്ന അസമത്വം, തൊഴിലാളികൾക്കിടയിലെ ശക്തമായ മത്സരം തുടങ്ങിയവ അവരെ പരസ്പരം അന്യവത്കരിക്കുന്നു.. സഹകരണവും പരസ്പരാശ്രയവുമല്ല, മത്സരബുദ്ധിയും സ്വാർത്ഥതയുമാണ് ജനങ്ങളെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുക. തൊഴിലാളിഐക്യത്തിന് ഇത് വിഘാതവുമാണ്.

(4)അവനവനിൽ നിന്നു തന്നെയുള്ള അന്യവത്കരണം (Alienation from oneself)-
ആദ്യത്തെ 3 പ്രതിഭാസങ്ങൾ ഇതിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.. തുടർച്ചയായ അധ്വാനം, വർധിച്ചു വരുന്ന ദുരിതങ്ങൾ, എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും ജീവിതം ക്ലേശകരമായി തുടരുന്ന അവസ്ഥ ജീവിതത്തോടുള്ള വിരസത എന്നിവ തൊഴിലാളിയെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയിൽ എത്തിക്കുന്നു. അവരുടെ ക്രിയാത്മകത, സർഗാത്മകമായ ശേഷികൾ തുടങ്ങിയവയിൽ നിന്നും ഫലത്തിൽ അവനവന്റെ സത്തയിൽ നിന്നുതന്നെയും അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

അന്യവത്കരണം എന്നതിന് സാമൂഹ്യവും മനശാസ്ത്രപരവുമായ മാനങ്ങളുണ്ട്.. അവയെല്ലാം തുടർന്ന് വിശദീകരിക്കാം. സോഷ്യലിസം എന്നത് ഈ 4 തരം അന്യവത്കരണത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നതു കൂടിയാവണം...

മനുഷ്യപ്രകൃതി- ഒരു മാർക്സിയൻ പരിപ്രേക്ഷ്യം..

മാർക്സിസത്തിൽ ചരിത്രവിശകലനം എന്നത് മനുഷ്യനിൽ സംഭവിക്കുന്ന നിരന്തരമായ പരിഷ്കരണത്തെ കൂടി വിശകലനം ചെയ്യുന്നതും ഉൾപെടുന്നുണ്ട്.. ചരിത്രം എന്നാൽ മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ഇന്നേവരെയുള്ള കഥയും സംഭവങ്ങളും മാത്രമല്ല.. അത് മനുഷ്യന്റെ പ്രകൃതി അഥവാ മനുഷ്യഗുണത്തിലുണ്ടാവുന്ന  സ്വാഭാവികമായ പരിവർത്തനം കൂടിയാണ്.. അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും ഫ്യൂഡലിസത്തിലേക്കും മുതലാളിത്തത്തിലേക്കുമുള്ള സാമൂഹ്യപരിഷ്കരണം മനുഷ്യനിലെ ഗുണഗണങ്ങളെയും മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്..

ഉദാഹരണത്തിന് ചാതുർവർണ്യകാലത്തെ മനുഷ്യരുടെ ധർമസങ്കൽപങ്ങളും മൂല്യബോധവുമല്ല കോളനിവത്കരണകാലത്തെ  ജനങ്ങളിൽ  ആധിപത്യം ചെലുത്തിയിരിക്കുക.. അതിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരുടെ ചിന്താഗതികൾ. സോഷ്യലിസത്തിലും കമ്മ്യൂണിസത്തിലും ഇത്തരം ഒരു ബൗദ്ധികമായ വിപ്ലവം സംഭവിച്ചേ തീരൂ.. ചരിത്രം മുന്നോട്ടുപോകുന്തോറും മനുഷ്യൻ അവന്റെയുള്ളിലെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യഗുണത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നു. വ്യവസ്ഥയുടെ മുന്നോട്ടു പോക്കിൽ മനുഷ്യവംശം അതിന്റെ സത്തയിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നു എന്നർത്ഥം. എന്താണ് ഈ മനുഷ്യഗുണം അഥവാ മനുഷ്യസത്ത എന്ന് വിശദീകരിക്കാം. കമ്മ്യൂണിസം എന്നത് മനുഷ്യൻ പൂർണമായും മനുഷ്യനായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയായാണ് മാർക്സ് വിഭാവനം ചെയ്യുന്നതും.

മനുഷ്യൻ അടിസ്ഥാനപരമായി സ്വാതന്ത്യ്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്. സ്വാതന്ത്യ്രം എന്ന ആശയത്തെ മാർക്സ് ഗഹനമായ വിശകലനങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ ഗുണങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള മാർക്സിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാടുകളും വർഗബോധത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആശയങ്ങളും മനഃശാസ്ത്രവുമായി വളരെ ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നതാണ്. മനശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഫ്രോയ്ഡിന്റെ ചിന്തകളും മാർക്സിയൻ വീക്ഷണങ്ങളോട് വളരെയധികം സമാനത പുലർത്തുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ എപ്പോഴാണോ ചില പ്രത്യേക ബലങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത്, അഥവാ ചില ഘടകങ്ങൾ അവന്റെ വിധി തീരുമാനിക്കുന്നത് അപ്പോഴെല്ലാം അവൻ അസ്വതന്ത്രനായിരിക്കും എന്ന വിഖ്യാതശാസ്ത്രജ്ഞനായ സ്പിനോസയുടെ ആശയം തന്നെയാണ് മാർക്സിസത്തിന്റെയും ഫ്രോയീഡിയൻ മനഃശാസ്‌ത്രത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.

എന്നാൽ ഫ്രോയിഡിന്റെ മനുഷ്യസങ്കൽപം എന്നത് ബൂർഷ്വാസിയുടെ വിപണിസങ്കൽപത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ മനുഷ്യസങ്കൽപം തന്നെയാണ്. ഇതനുസരിച്ച് മനുഷ്യൻ എന്നത് ചില ഭൗതികാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ വേണ്ടിമാത്രം മറ്റുള്ളവരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിയാണ്. മനുഷ്യർ തമ്മിലെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളെ ഈ വീക്ഷണം അവഗണിക്കുന്നു. തിന്നാനും കുടിക്കാനും ആവശ്യം നേടാനും ഉള്ള നെട്ടോട്ടം ഒഴിച്ചാൽ എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒറ്റയൊറ്റയായി നിലകൊള്ളുന്നുവത്രേ.. എന്നാൽ മാർക്സിയൻ മനുഷ്യവീക്ഷണം കുറച്ചുകൂടി വ്യത്യസ്തമാണ്. മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹ്യജീവിയാണ്. അവൻ നിലനില്പിനായി  ലോകത്തെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നിലനിൽപ് എന്നാൽ ജീവന്റെ നിലനിൽപ്എന്നതു മാത്രമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനെ മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന അവന്റെ ഉണ്മ (മനുഷ്യസത്ത)യുടെ നിലനിൽപാണത്.

മനുഷ്യന്റെ അപാരമായ ക്രിയാത്മകശേഷിയിൽ മാർക്സ് അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ സാമൂഹ്യയാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അവനെ ഒരു ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ അടിമയാക്കി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന് മാർക്സ് കണ്ടു. മനുഷ്യനിൽ അന്തർലീനമായ സത്തയിലേക്കുള്ള അവസാനിക്കാത്ത പ്രയാണത്തിന്റെ കഥയാണ് ചരിത്രം..


മനുഷ്യവിശകലനം മാർക്സിസത്തിൽ..

മാർക്സിയൻ മനഃശാസ്ത്രവിശകലനത്തെ കുറിച്ച് കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ ഒന്നു സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നല്ലോ.. വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യപ്രകൃതി (മനുഷ്യന്റെ പൊതുവായ ഗുണം) എന്നത് അവന്റെ അധ്വാനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്നാണ് മാർക്സ് പറഞ്ഞത്. മനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിനപ്രവർത്തികൾ അവനിലെ ഗുണഗണങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. കാട്ടിൽ വേട്ടയാടുന്ന ആദിമമനുഷ്യനും പൊരിവെയിലിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുത്ത് വിളവുണ്ടാക്കുന്ന കർഷകനും എസി റൂമിലിരുന്ന് ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന സീനിയർ മാനേജരും വിയർപ്പൊഴുക്കാതെ ഓഹരിനിക്ഷേപത്തിലൂടെ കാശ് വാരുന്ന ധനികനും മരച്ചുവട്ടിൽ മതപ്രസംഗം നടത്തി ജീവിക്കുന്ന പണ്ഡിതനും തൊഴിലില്ലാതെ അലയുന്ന യുവാവുമൊക്കെ തീർച്ചയായും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ മനുഷ്യപ്രകൃതികളെയാണ്.

മനുഷ്യനിലെ ആന്തരികപ്രകൃതിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഘടകം മറ്റൊന്നുമല്ല, അവന്റെ അധ്വാനമാണ്. ഈ മനുഷ്യപ്രകൃതിക്കു ബദലായി ഒരു യഥാർത്ഥ മനുഷ്യസത്ത എല്ലാ മനുഷ്യരും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ബോധമനസുപോലെ ഉപബോധമനസും ധാരാളം ഗുണങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. ഈ സത്തയിലേക്കുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രയാണമാണ് അവന്റെ ചരിത്രമെന്ന് കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ അകന്നുമാറുന്നതിന് കാരണം നിലവിലെ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയിൽ അവൻ നേരിടുന്ന അന്യവത്കരണം തന്നെയാണ്.

അധ്വാനമാണ് മനുഷ്യനിലെ സത്തയെ നിർവചിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ അധ്വാനത്തിൽ നിന്നുള്ള അവന്റെ അന്യവത്കരണം വാസ്തവത്തിൽ അവനവനിൽ നിന്നു തന്നെ മനുഷ്യനെ അന്യവത്കരിക്കുന്നു. തന്റെയുള്ളിലെ യഥാർത്ഥ സത്തയിൽ നിന്നും അവൻ അകലുന്നു. ചരക്കിൽ നിന്നും അധ്വാനത്തിൽ നിന്നും മനുഷ്യൻ മാനസികമായി അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അയാൾ തന്നിൽ നിന്നുതന്നെ അകന്നുമാറുകയും യന്ത്രസമാനനായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. (അന്യവത്കരണം കാണുക). മുതലാളിത്തലോകത്ത് തൊഴിലാളിക്ക് ഇത്തരം ഒരു ആത്മീയച്യുതി ( സത്തയുടെ നഷ്ടം) സംഭവിക്കുന്നു. എന്താണ് മനുഷ്യന്റെ ഈ അടിസ്ഥാനസത്ത..?

1) സ്വാതന്ത്യ്രബോധം- മനുഷ്യൻ പൊതുവേ സ്വാതന്ത്യ്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയാണ്. അത് മനുഷ്യനിൽ അന്തർലീനമാണ്. സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുക, സർഗാത്മകമായ കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുക, ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും (അത്യാഗ്രഹമല്ല) നിറവേറുക തുടങ്ങിയവയ്ക്കായുള്ള സ്വാതന്ത്യ്രമാണത്. സ്വാതന്ത്യ്രത്തെ ആരെങ്കിലും ഹനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തെ മാത്രമാണ് താനും.

2) എല്ലാ മനുഷ്യരും ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. (ആവശ്‌യം, ആഗ്രഹം, അത്യാഗ്രഹംഎന്നീ 3 പദങ്ങൾ തമ്മിലെ വ്യത്യാസം മനസിലാക്കുക).

3) സ്വാർത്ഥത, ആധിപത്യബോധം തുടങ്ങിയവ മനുഷ്യനിലെ സ്വാഭാവികഗുണങ്ങളല്ല.. അവ വ്യവസ്ഥിതി അവനിൽ അവനറിയാതെ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഗുണങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അതിനെപ്പറ്റി പിന്നീട് വിശദീകരിക്കാം.

4) വൈവിധ്യപപൂർണവും ക്രിയാത്മകവുമായ പ്‌രവർത്തനങ്ങൾ- മനുഷ്യൻ വൈവിധ്യമാർന്ന പ്രവർത്തികളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എക്കാലവും ഒരേ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കാതെ വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനും മാറ്റങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാനും സർഗാത്മകമായ (crerative) കഴിവുകളിലേക്ക് തിരിയാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കൂടാതെ സഹകരണം, സമാധാനം, പങ്കാളിത്തം, സ്നേഹം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളെല്ലാം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനസത്തയുടെ ഭാഗമാണ്. ഈ 'യഥാർത്ഥ മനുഷ്യ' നിലേക്കുള്ള യാാത്രയുടെ കഥയാണ് മനുഷ്യ ചരിത്രം എന്നത്. എന്നാൽ വ്യവസ്ഥിതി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന അന്യവത്കരണം ഈ സത്തയിൽ നിന്നും മനുഷ്യനെ അകറ്റുന്നു. മുതലാളിത്തം നമുക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്യ്രവും സമത്വവും മൂല്യങ്ങളും നമ്മിൽ അതുണ്ടാക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളും ഒക്കെ മുകളിൽ പറഞ്ഞ മനുഷ്യസത്തയിൽ നിന്നും വളരെയധികം വ്യത്യസ്തമാണ്..

ഫാസിസത്തിന്റെ മാർഗങ്ങൾ..

മുതലാളിത്തവും ഫാസിസവും...

(Relation between Capitalism and Fascism )

നരേന്ദ്രമോദി സർക്കാർ രാജ്യം ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ,ബിജെപിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തീവ്രവലതു വർഗീയ കക്ഷികൾ നാടെങ്ങും അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചുമുന്നേറുന്ന കാലത്ത് ഫാസിസമെന്നതിനെ കുറിച്ച് കൃത്യമായ ബോധവത്കരണം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. ഫാസിസം എന്ന വിഭജനത്തിന്റെയും സങ്കുചിതത്വത്തിന്റെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ സവിശേഷതകൾ ഒരു മാർക്സിസ്റ്റ് വിദ്യാർത്ഥി തീർച്ചയായും മനസിലാക്കണം.. കാരണം ഫാസിസമെന്നാൽ മുതലാളിത്തം തന്നെയാണ്.. അഥവാ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഒരു അതിജീവനമാർഗം കൂടിയാണ് ഫാസിസം.. മാർക്സ് ഫാസിസത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും പരാമർശിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം മാർക്സിനും എത്രയോ കാലശേഷം 1922 മുതൽ 1943 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ബെനിറ്റോ മുസോളിനിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇറ്റലിയിൽ നിലനിന്ന രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങളെയാണ് ഫാസിസമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

                    ജർമനിയിൽ ഹിറ്റ്ലറുടെയും ജപ്പാനിൽ ടോജോയുടെയും ഒക്കെ രൂപത്തിൽ ഫാസിസം അരങ്ങുവാണു. ഫാസിസത്തെ കുറിച്ചുള്ള മാർക്സിയൻ പരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി മനസിലാകണമെങ്കിൽ അന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇറ്റലിയിലെ ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ കൊടിയ പീഢനങ്ങൾക്ക് ഇരയാവുകയും ജയിൽവാസം നയിക്കുകയും ചെയ്ത ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും മികച്ച മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകനെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റായിരുന്നു ഗ്രാംഷി..

                      ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കടക്കുന്നില്ല. വാസ്തവത്തിൽ എന്താണ് ഫാസിസമെന്നതിന് ഉത്തരം മുസോളിനിയുടെ തന്നെ ഒരു നിർവചനത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർവചനം നോക്കുക.. -'' ഭരണകൂടവും മുതലാളിത്തതാത്പര്യങ്ങളും തമ്മിലെ പൂർണമായ ഏകീകരണത്തിനുള്ള ഉപാധിയാണ് ഫാസിസം..''. ഫാസിസവും മുതലാളിത്തവും തമ്മിലെ വിട്ടുപിരിയാനാവാത്ത ബാന്ധവത്തിന് ഇതിലും നല്ലൊരു വിശദീകരണമില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണിത്.. നോക്കാം..

മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവം ചൂഷണമാണ്.. ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ജനതയെ പട്ടിണിക്കിടാതെ മുതലാളിത്തശക്തികൾക്ക് തിന്നുകൊഴുക്കുക അസാധ്‌യം. ഇതിന് തീർച്ചയായും ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണയും വേണം.  അതായത് ധനികരായ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെയും കുത്തകമുതലാളിത്തത്തിന്റെയും താത്പര്യങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ അധീശത്വം നേടണമെങ്കിൽ ഭരിക്കുന്ന ഗവൺമെന്റ്‌ സാധാരണക്കാരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും പക്ഷത്തല്ല, മറിച്ച്  കുത്തകകളുടെ പക്ഷത്താവണം നിലയുറപ്പിക്കേണ്ടത്..

                    എന്നാൽ ജനാധിപത്യം ഇതിന് അവർക്ക് തടസമാണ്. ഭരണകൂടം കുത്തകമുതലാളിത്തത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് ജനങ്ങളെ പിഴിയുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ജനാധിപത്യപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങളുയരും.. കുത്തകകൾക്കും അവരുടെ ഗവൺമെന്റിനും വ്യവസ്ഥിതിക്കും എതിരെ പാവപ്പെട്ടവരും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുമായ മഹാഭൂരിപക്ഷം തൊഴിലാളികളും കർഷകരും ആയുധമെടുക്കും.. സമരം ചെയ്യും.. ഇത് ഗവൺമെന്റിനും മുതലാളിത്തശക്തികൾക്കും പ്രമാണിവർഗത്തിനും ഒരുപോലെ വെല്ലുവിളിയാകും.

                    അതിനാൽ ഈ ബഹുജനശക്തിയെ ഇല്ലായ്‌മ ചെയ്യാൻ ഭരണവർഗം പലവിധ അടവുകൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.. ചൂഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത തന്നെ അവരിൽൽ നിന്നില്ലാതാക്‌കുക.. യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെ മറച്‌ചുപിടിച്ച് മറ്റ് സ്വത്വങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി ജനങ്ങളെ ഭിന്നിപ്പിക്കുക.. എതിർസ്വരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുക.. തുടങ്ങിയ അനേകം മാർഗങ്ങൾ ഫാസിസം പ്രയോഗിക്കുന്നു.. ഇതിലൂടെ മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥിതി തന്നെയാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.. മുതലാളിത്തം അതിന്റെ സർവപരിധികളും ലംഘിക്കുമ്പോൾ ഫാസിസമായി പരിണമിക്കുന്നു.. ഫാസിസമെന്ന വിദ്വേഷത്തിന്റെയും സങ്കുചിതത്വത്തിന്റെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ മാർഗരേഖകൾ, അതിന്റെ  പ്രവർത്തനരീതി ,ഫലങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ..

                    ഫാസിസം എന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ കുറിച്ച് കൃത്യമായ വിവരണം നൽകുന്ന ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.. ഗ്രാംഷിയുടെ ജയിൽക്കുറിപ്പുകളും ഉമ്പർട്ടോ എക്കോയുടെ നിതാന്തഫാസിസവും ഒക്കെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഫാസിസത്തിന്റെ ചില ലക്ഷണങ്ങൾ ആണ് ഇവിടെ വിവരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

                    അപരത്വത്തിന്റെ നിഷേധവും സ്വപരയുക്തികളുടെ മഹത്വവത്കരണവുമാണ് ഫാസിസത്തിന്റെ കാമ്പെന്ന് പറയാം. ഇതരരുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ ,സംസ്കാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെ നിഷേധിക്കുന്നു. സമൂഹത്തെ ഒന്നിച്ചുനിലനിർത്തുന്ന നാനാത്വത്തെ ഫാസിസം ഭയക്കുന്നു. വംശവെറിയും മതവിദ്വേഷവും ജാതിഭ്രഷ്ടും വളർത്തി സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ പരമപ്രധാനമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുവാൻ അത് വ്യഗ്രത കാട്ടുന്നു. ഇതരസ്വത്വങ്ങളെ ശത്രുവായി കാണുന്നു.. വിയോജിപ്പുകളെ വിശ്വാസവഞ്ചനയായും ഫാസിസം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

                    സാങ്കൽപികമായ ഒരു ശത്രുവിനെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നത് ഫാസിസത്തിന്റെ മുഖ്യലക്ഷണമായി ചിന്തകർ വിലയിരുത്താറുണ്ട്.. അതായത് മറ്റ് വിഭാഗങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ശത്രുവായി അവതരിപ്പിച്ച് വിഭാഗീയത രൂക്ഷമാക്കി നിതാന്തമായ യുദ്ധത്തിലേക്ക് ജനങ്ങളെ ഫാസിസം നയിക്കുന്നു എന്നർത്ഥം. ഉദാ:- 1930കളിൽ ജർമനിയിലെ ജൂതവിരോധവും ഇന്ന് സംഘപരിവാർ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷവിരോധവും.. ജനങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായാലും അതുൾക്കൊള്ളാതെ സ്വേച്ഛാപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കുകയും അത് തന്നെയാണ് പൊതുജനതാത്പര്യം എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുകയും ചെയ്യുക..

                    ഫാസിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഒരു പൊതുസ്വഭാവം എന്നത് യുക്തിചിന്തയുടെ നിരാകരണമാണ്‌്.. ചരിത്രത്തെയും പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും അവയെ കണക്കറ്റ് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.. ആരെങ്കിലും യുക്തിസഹമായി അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്താൽ അവരെ വഞ്ചകരായും ശത്രുവായും ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സ്വതന്ത്രചിന്തയെയും യുക്തിചിന്തയെയും ഫാസിസം പൊതുവെ ശത്രുപക്ഷത്താണ് നിർത്താറ്. തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സാധൂകരിക്കാൻ ഭാഷയെയും ചരിത്‌രത്തെയും ഒക്കെ വളച്ചൊടിക്കാനും ഫാസിസം മടിക്കില്ല. ഒരു വലിയ വിഭാഗം ജനങ്ങളെ പ്രത്യക്ഷമായും (നേരിട്ടുള്ള സ്വേച്ഛാധിപത്യം) പരോക്ഷമായും ( വംശവെറിയും ജാതിഭ്രാന്തും സൃഷ്ടിച്ച് ജനങ്ങളെ തമ്മിൽ തല്ലിച്ച് അവരുടെ കൂട്ടായ ശക്തിയെ ഇല്ലാതാക്കുക) അടക്കിനിർത്താനുള്ള ചില കേന്ദ്രങ്ങളുടെ പ്രായോഗികോപാധി കൂടിയാണ് ഫാസിസം. അതിന്റെ പ്രവർത്തനരീതികൾ പലതാണ്..

                    നട്ടാൽ കുരുക്കാത്ത നുണകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളുടെ ആവശ്യമാണ്. ഒരു കള്ളം നൂറുവട്ടം പറഞ്ഞാൽ അത് സത്യമാകുമെന്ന ജർമനിയിലെ ഗീബൽസിയൻ തന്ത്രം ഇതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇത്തരം നുണകളും കിംവദന്തികളും വിശ്വസിക്കാൻ തക്കവണ്ണം വലിയൊരു വിഭാഗം ജനങ്ങളെ മണ്ടന്മാരാക്കേണ്ടതും അവരുടെ ആവശ്യമായി മാറുന്നു.  ഫാസിസത്തിന് പക്ഷേ ഒരു സമൂഹത്തിൽ വിജയകരമായി നടപ്പാകാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ അനിവാര്യമായും വേണ്ട ഒരു സ്ഥിതിവിശേഷമുണ്ട്.. ജനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികമായ ദുരിതാവസ്ഥ തന്നെ.. മുതലാളിത്തനയങ്ങൾ കൊണ്ട് വ്യാപകമായി ദരിദ്രവത്കരിക്കപ്പെട്ട ജനതയുടെ ക്ലേശാവസ്ഥയെ മുതലെടുത്തുകൊണ്ട് ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികൾ ലോകം കീഴടക്കാനായി മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു.. സോഷ്യലിസം എന്ന വിമോചനമാർഗത്തിനു പകരം ഫാസിസമെന്ന കിരാതത്വത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് സമൂഹം എടുത്തെറിയപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം.. അതായത് ഫലത്തിൽ ഫാസിസം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സംരക്ഷണം കൂടി നിർവഹിക്കുന്നു...

സോഷ്യലിസം- പ്രധാന വസ്തുതകൾ..

SOCIALISM- അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങൾ

                                                ഉത്പാദനവ്യവസ്ഥയുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണമാണ് സോഷ്യലിസം എന്നു പറയാം. അതായത് ഉത്പാദനോപാധികൾ കൂട്ടുടമസ്ഥതയിലായി മാറുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിൽ ഫാക്ടറി,യന്ത്രോപകരണങ്ങൾ, അസംസ്കൃതവസ്തുക്കൾ, ഉത്പാദനാവശ്യങ്ങൾക്കായി വായ്പയെടുക്കുന്ന ബാങ്ക്,

വാടകയ്ക്ക് ലഭിച്ച കെട്ടിടവും സ്ഥലവും മറ്റ് വസ്തുവകകളും തുടങ്ങിയവയാണ് മുതലാളിത്തത്തിൽ സ്വകാര്യസ്വത്തായി മാറുന്നത്. അതായത് ലാഭം, വാടക, പലിശ എന്നീ ഇനങ്ങളിൽ വരുമാനം നേടിത്തരുന്ന വസ്തുവകകളെ സ്വകാര്യസ്വത്ത് എന്നുപറയാം.

                                                നിങ്ങൾ ലാഭം ലക്ഷ്യമിട്ട് സ്ഥാപിക്കുന്ന വ്യവസായശാല, പലിശയ്ക്കായി നൽകുന്ന വായ്പ, വാടകയ്ക്കായി നൽകുന്ന വസ്തുവകകൾ എന്നിവയെല്ലാം സ്വകാര്യസ്വത്താണ്. ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം നിങ്ങൾ നേടുന്ന വരുമാനത്തിനടിസ്ഥാനം അധ്വാനമല്ല, മറിച്ച് അവയ്ക്കുമേലുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്വത്തുടമസ്ഥാവകാശമാണ്. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഈ സ്വകാര്യസ്വത്തുടമാവകാശം പൂർണമായും ഇല്ലാതാകും. അഥവാ സ്വകാര്യസ്വത്തിന്റെ നിർമാർജനമാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. നാം നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുവകകൾ (നാം വസിക്കുന്ന വീട്, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം, ഉപയോഗിക്കുന്ന വീട്ടുപകരണങ്ങൾ, വസ്ത്രം തുടങ്ങിയവ..) സ്വകാര്യസ്വത്ത് എന്നല്ല വ്യക്തിഗതസ്വത്ത് എന്നാണ് മാർക്സിസത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അറിയപ്പെടുക. സ്വകാര്യസ്വത്തിൽ നിന്ന് ലാഭമായും മറ്റും വരുമാനം ലഭിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിഗതസ്വത്ത് നാം സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവ നമുക്ക് വരുമാനമല്ല സംതൃപ്തിയാണ് നൽകുന്നത്. സോഷ്യലിസത്തിൽ സ്വകാര്യസ്വത്ത് എന്ന സങ്കൽപം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നു. എന്നാൽ വ്യക്തിഗതസ്വത്ത് ഉണ്ടാകും.

                                                  മുതലാളിത്തത്തിൽ സ്വകാര്യസ്വത്ത് ആയിരുന്ന ഉത്പാദനോപാധികളെല്ലാം കൂട്ടുടമസ്ഥതയിലാകുന്നു. ഉത്പാദനം പൊതുമേഖലയുടെ കീഴിലാകുന്നു. കമ്പനിയുടെ നയങ്ങൾ മുതലാളിയല്ല, മറിച്ച് തൊഴിലാളികളുടെ സമിതിയാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്. തൊഴിൽശാലകൾ ഇവിടെ ജനാധിപത്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലായ  ഉത്പാദനോപാധികൾക്കു മേൽ ജനങ്ങൾ സഹകരണാടിസ്ഥാനത്തിൽ അധ്വാനിക്കുന്നു. അവർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലാഭം (മിച്ചമൂല്യം) മുതലാളിയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്കല്ല, മറിച്ച് സമൂഹത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചൊഴുകുന്നു.

                        ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും തമ്മിലെ അന്തരം ഇല്ലാതാകുന്ന, ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ കഴിവിനൊത്ത് അധ്വാനിക്കുകയും ആവശ്യത്തിനൊത്ത് നേടുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യവസ്ഥിതി സംജാതമാകുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയാണ് സോഷ്യലിസം. ഈ വിവരണം കാണുമ്പോൾ തീർച്ചയായും ചിന്താശേഷിയുള്ള വായനക്കാർക്ക് സംശയങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും ഉയർത്താനുണ്ടാകും.


                        സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഉത്പാദനക്രമം.

                        ഉത്പാദനോപാധികളുടെ കൂട്ടുടമസ്ഥതയാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം എന്നുപറയാം. സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ പൂർണമായും പൊതുമേഖലയുടെ കീഴിലാകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു കേന്ദ്രീകൃത ഗവൺമെന്റിന് കീഴിൽ സർവതും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്നല്ല. ഓരോ കമ്പനിയുടെയും നയങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നതും നടപ്പാക്കുന്നതും കൂട്ടായ ജനാധിപത്യപരമായ പ്രക്രിയകളിലൂടെയായിരിക്കും. തൊഴിൽശാലകൾ ജനാധിപത്യവത്കരിക്കപ്പെടണം. ഓരോ ഫാക്ടറിയും ഓരോ പാർലമെന്റാകണം. എന്ത് നിർമിക്കണം, എങ്ങനെ നിർമിക്കണം, എവിടെ നിർമിക്കണം, ലാഭം ഏതെല്ലാം തരത്തിൽ വിനിയോഗിക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തൊഴിലാളികളുടെ സമിതികളിൽ ചർച്ച ചെയ്ത് തീരുമാനിക്കുന്നു.
ഇന്ന് ഓഹരിഉടമകളായ മുതലാളിമാർ തീരുമാനിക്കുന്നത് നാളെ ജനങ്ങൾ തീരുമാനിക്കും എന്നർത്ഥം.

                        ഉത്പാദനോപാധികൾ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്തായി മാറുന്നു. വ്യക്തികൾക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ഉത്പാദനം നടത്താനും ലാഭം സ്വന്തമാക്കാനും കുത്തകയാകാനുമുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാകില്ല. ഉത്പാദനമാകട്ടെ ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. സമൂഹത്തിലെ ആവശ്യകത, വിഭവലഭ്യത, പാരിസ്ഥിതികവും സാമൂഹ്യപരവുമായ മറ്റ് പ്രശ്നങ്ങളുടെ സാധ്യത, തുടങ്ങിയ അനേകം കാര്യങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്താണ് കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനം ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടുക. ഉത്പാദനം വികേന്ദ്രീകൃതമായ മാതൃകയിൽ നടപ്പാക്കപ്പെടും. തദ്ദേശീയമായ അനേകം ഉത്പാദനയൂണിറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടും.  പാർട്ടി സ്വേച്ഛാധിപത്യമല്ല സോഷ്യലിസം.. അത് തൊഴിലാളിവർഗ സർവാധിപത്യമാണ്. അതായത് തൊഴിലാളിവർഗത്തിന് മേൽക്കൈയുള്ള സമൂഹം. ഓരോ സ്ഥാപനത്തിന്റെയും നയം തീരുമാനിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ ഓരോ തൊഴിലാളിയുടെയുംവോട്ടായിരിക്കും. തൊഴിലാളിവർഗം എന്നുപറയുമ്പോൾ ഫാക്ടറിയിലെ കൈവേലക്കാർ മാത്രമാണെന്ന് കരുതരുത്. കമ്പനിയുടെ ഡയറക്ടറും വിവിധ മാനേജർമാരും എൻജിനീയറും സാങ്കേതികവിദഗ്ദരും ഒക്കെ തൊഴിലാളിവർഗം തന്നെയാണ്.

                        തൊഴിലാളികളുടെ ഈ സമിതിയിൽ നടക്കുന്ന ക്രിയാത്മകമായ ചർച്ചകൾ കമ്പനിയുടെ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കും. ഓരോരുത്തരും ചെയ്യേണ്ട തൊഴിലുകളും വഹിക്കേണ്ട തസ്തികകളും ഒക്കെ ഇത്തരം ജനാധിപത്യസമിതികൾ നിർണയിക്കും. മുതലാളിത്തത്തിൽ മൂലധനഉടമകൾ ആണ് വോട്ടിംഗിലൂടെ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുക എന്നറിയാമല്ലോ.. ഓരോ കമ്പനിയുടെയും ഡയറക്ടർ ബോർഡിലെ ഷെയർ ഹോൾഡേഴ്സ് (മൂലധനഓഹരി-ഉടമകൾ ) വോട്ടുചെയ്യും. ഇവിടെ കൂടുതൽ ഓഹരികൾ സ്വന്തമായുള്ളവർക്ക് കൂടുതൽ വോട്ടുചെയ്യാനാകും. പത്ത് ഓഹരിയുള്ളയാൾ പത്തും നൂറ് ഓഹരിയുള്ളവൻ നൂറും വോട്ട് ചെയ്യുന്നുവെന്ന് സാരം. ഇത് ജനാധിപത്യമല്ല. മാത്രമല്ല കമ്പനിയുടെ ലാഭം ഈ ഓഹരിയുടമകൾക്കാണ് താനും. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഈ സിസ്റ്റം തകിടം മറിയുന്നു. തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നത് തൊഴിലാളികൾ തന്നെയാവും. അതിന്റെ ഫലവും അവരിലേക്ക് ഫലപ്രദമായി ഒഴുകിയെത്തും. തൊഴിൽശാലകൾ ജനാധിപത്യവത്കരിക്കപ്പെടും. ഇതാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഉത്പാദനക്രമം. ഇതുകൊണ്ടുമാത്രം സോഷ്യലിസം വിജയകരമാകില്ല.


                         സോഷ്യലിസത്തിലെ തൊഴിലാളിവർഗം

                        ഈ തലക്കെട്ട് തന്നെ തെറ്റാണെന്ന് പറയേണ്ടിവരും. കാരണം തൊഴിലാളിവർഗം എന്നത് മുതലാളിത്തത്തിൽ ബൂർഷ്വാസിയാൽ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന വർഗമാണ്. മുതലാളിത്തത്തിലെ ഉത്പാദനബന്ധങ്ങളാണ് ബൂർഷ്വാസി, തൊഴിലാളി എന്നീ രണ്ട് വർഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഇത്തരം വർഗവൈരുധ്യങ്ങളില്ലാതാകുന്ന സോഷ്യലിസത്തിൽ തൊഴിലാളിവർഗം എന്ന് പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യമില്ല. ഓരോ മനുഷ്യനും തൊഴിലാളിയാണ് എന്നതു തന്നെ കാരണം. സോഷ്യലിസത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ നിർമാർജനമാണ്. ഏവർക്കും തൊഴിൽ ലഭിക്കും.

                        ഇത് സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ രണ്ട് തരത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ സോഷ്യലിസം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒന്ന് തൊഴിലാളിയുടെ ജോലിസമയം ഗണ്യമായി കുറയണം. രണ്ട് ഉത്പാദനശക്തികൾ അത്യധികം വികസിച്ച അവസ്ഥയിലായിരിക്കണം. യന്ത്രസാങ്കേതികവിദ്യകളുടെയും വിഭവങ്ങളുടെയും വികാസമാണ് ഉത്പാദനശക്തികളുടെ വികാസം. ഇത് സാധ്യമാകുമ്പോൾ ഓരോ തൊഴിലാളിയുടെയും ഉത്പാദനക്ഷമത വർധിക്കുന്നു. അതായത് യന്ത്രപരിഷ്കരണവും മറ്റും സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഓരോ തൊഴിലാളിയുടെയും അധ്വാനം ലഘൂകരിക്കപ്പെടുകയും കുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ കൂടുതൽ ഉത്പന്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു.. ഇന്നലെ ഒരു മണിക്കൂറിൽ ഒരു കിലോ ചരക്ക് നിർമിച്ചവൻ സാങ്കേതികവികാസത്തിന്റെയും ഉത്പാദനക്ഷമതയുടെയും ഫലമായി നൂറ് കിലോ ചരക്ക് മണിക്കൂറിൽ നിർമിക്കും.

                          ഇത്തരം സാങ്കേതികവികാസങ്ങൾ സോഷ്യലിസത്തിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ കുറയ്ക്കില്ലേ എന്ന് സംശയമുണ്ടാകാം. ഇല്ല എന്നാണുത്തരം. കാരണം ഓരോ തൊഴിലാളിയുടെയും ദിവസത്തിലെ തൊഴിൽസമയം കുറയും . ദിവസത്തിൽ രണ്ട് മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്താലും മതിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ട. കാരണം ഈ രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ടുതന്നെ വലിയ അളവിൽ ഉത്പന്നം നിർമിക്കാനാവുന്ന തരത്തിൽ ഉത്പാദനശക്തികൾ വികസിച്ചിരിക്കും. തൊഴിൽ സമയം കുറയുന്നതോടെ കൂടുതൽ ആളുകൾക്ക് ഒരു ദിവസം ജോലി ചെയ്യാനാവുകയും തൊഴിലവസരങ്ങൾ കുത്തനെ ഉയരുകയും ചെയ്യും.

                         പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു കാര്യം എന്നത് ആരും നിശ്ചിത ജോലി മാത്രം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതമാവില്ല എന്നതാണ്. ഓരോരുത്തരുടെയും തൊഴിലുകൾ നിശ്ചിത കാലയളവിൽ മാറാം. ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ കഴിവിനൊത്ത് ജോലികളിൽ ഏർപ്പെടാം. സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അത്യന്താപേക്ഷിതമായ സ്വഭാവങ്ങളാണ് മേൽപറഞ്ഞത്‌. ഇവ എന്തെല്ലാം മാറ്റങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ വരുത്തും..? തൊഴിൽ സമയം കുറയുന്നതോടെ തൊഴിലാളികളുടെ ഒഴിവുസമയം കൂടും. സർഗാത്മകപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും മറ്റുമുള്ള സമയം ഉണ്ടാകും. തൊഴിൽ മുഷിച്ചിലല്ല പകരം ആനന്ദമാവും ഉണ്ടാക്കുക.

                        മുതലാളിത്തത്തിൽ ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ സാധ്യമല്ല.. അവിടെ മുതലാളിയുടെ ലാഭം വർധിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കണം. കൂലി കുറയ്ക്കുകയോ അധ്വാനസമയമോ അധ്വാനഭാരമോ കൂട്ടുകയോ വേണം. എല്ലാവർക്കും ജോലി എന്നത് മുതലാളിത്തത്തിൽ ഉട്ടോപ്യൻ വാഗ്ദാനമാണ്. സോഷ്യലിസം അതിനെ സാധ്യമാക്കുന്നു.


                        വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഉത്പാദനമാതൃക

                        മിച്ചമൂല്യം അഥവാ ലാഭം എന്നത് മുതലാളിത്തത്തിൽ മാത്രമല്ല സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമ്പദ്ഘടനയിലും രൂപം കൊള്ളും. എന്നാൽ ഈ ലാഭം മുമ്പത്തേതുപോലെ മുതലാളിയുടെ സ്വന്തമായി മാറില്ല. മറിച്ച് അവ സമൂഹത്തിന്റെ ക്ഷേമകാര്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുക. ഉത്പാദനശക്തികളുടെ വളർച്ച, സാമൂഹ്യവികസനം, പശ്ചാത്തലവികസനം, തൊഴിലാളികളുടെ ക്ഷേമം തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം സോഷ്യലിസത്തിൽ നിർവഹിക്കപ്പെടാൻ ലാഭം സഹായിക്കും. തൊഴിലാളികൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ഫലത്തിൽ അവരിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചൊഴുകും എന്നർത്ഥം. ലാഭത്തിന്റെ ഈ വിനിയോഗമെല്ലാം തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത് വിവിധ ജനാധിപത്യസമിതികളുടെ ചർച്ചയിലൂടെയാവണം. കമ്പനികളിൽ തൊഴിലാളികളുടെ സമിതിയും പ്രവർത്തനവും ഒക്കെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ വിശദീകരിച്ചു.

                        ഉത്പാദനം അങ്ങേയറ്റം തദ്ദേശവൽക്കരിക്കപ്പെടണം. മൂലധനനിക്ഷേപങ്ങൾ വികേന്ദ്രീകൃതമായ മാതൃകയിൽ നടപ്പാകണം. അതായത് ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ മാത്രം അത് കുന്നുകൂടി മുഴുവൻ ജനങ്ങളും അവയെ ആശ്രയിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. മറിച്ച് ഓരോ പ്രദേശത്തും തദ്ദേശീയമായി ചെറുകിടഉത്പാദനകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. ശാസ്ത്രസാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഈ വികേന്ദ്രീകൃതഉത്പാദനത്തെ ലക്ഷ്യമിട്ടാകണം. തൊഴിലാളിസമിതികളുടെ ചർച്ചകളും പ്രവർത്തനങ്ങളും കൂടുതൽ പ്രായോഗികമാകുക വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഉത്പാദനസമ്പ്രദായത്തിൽ മാത്രമാണ്. ഉത്പാദനോപാധികളും ലാഭവും സാമൂഹ്യവത്കരിക്കപ്പെടണം. വികേന്ദ്രീകൃതമായ, സഹകരണാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ഉത്പാദനകേന്ദ്രങ്ങൾ വ്യാപകമാകണം.

                        ഏതെങ്കിലും ഒരു യൂണിറ്റിൽ മാത്രമായി നിക്ഷേപവും ഉത്പാദനവും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം മാറണം. ഇതിനെയാണ് ഉത്പാദനത്തിലെ വികേന്ദ്രീകരണം എന്ന് പറയുന്നത്. ചെറുകിട-വികേന്ദ്രീകൃത ഉത്പാദനകേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞാൽ അവയുടെ ഉത്പാദനക്ഷമതയും അവ നിർമിക്കുന്ന ചരക്കുകളുടെ ക്വാളിറ്റിയും ഒക്കെ മോശമായിരിക്കും എന്ന മുൻവിധി വേണ്ട. സോഷ്യലിസത്തിലെ ശാസ്ത്രസാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പുരോഗതി ഇത്തരം ചെറുകിടമേഖലയുടെ ഉത്പാദനക്ഷമതയും ഗുണമേന്മയും വർധിപ്പിക്കും. കുത്തകകമ്പനികളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇവ കൂടുതൽ തൊഴിലവസരങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കും.

                        ചെറുതിന്റെ ശക്തിപ്പെടലാണ് ആവശ്യം. ഭീമമായ  തദ്ദേശീയവത്കരണം/ വികേന്ദ്രീകരണം തന്നെയാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിത്തറ. ഉത്പാദനം വികേന്ദ്രീകൃതമാകുമ്പോൾ ജീവിതം നിറവേറ്റാൻ തൊഴിലാളി സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൂരവും ചരക്കുകളുടെ സഞ്ചാരദൂരവും ഉത്പാദനകേന്ദ്രവും ഉപഭോക്താവും തമ്മിലെ ദൂരവും എല്ലാം ഗണ്യമായി കുറയും. ഉൗർജലാഭം വേറെയും.. ചരക്കുവിപണനത്തിലെ ഇടനിലക്കാർ ഇല്ലാതാകും. മാർക്സ് വിശദീകരിക്കുന്നതനുസരിച്ച് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ ജനാധിപത്യഗ്രൂപ്പുകളാണ് കമ്മ്യൂണുകൾ. ഉത്പാദനോപാധികൾ നിയന്ത്രിക്കുകയും ആസൂത്രണവും തീരുമാനങ്ങളും പാസാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വികേന്ദ്രീകൃതമായ സംഘടനകളായാണ് കമ്മ്യൂണുകളെ നാം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത്..


                        സോഷ്യലിസത്തിലെ കമ്പോളഘടന..

                        സോഷ്യലിസ്റ്റ് സാമ്പത്തികഘടനയുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സവിശേഷത എന്നത് കൈമാറ്റമൂല്യത്തിന്റെ നിരാകരണമാണ്. കൈമാറ്റമൂല്യവും ഉപയോഗമൂല്യവും എന്താണെന്ന് മുമ്പ് വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. കമന്റ് ബോക്സിൽ ലിങ്ക് നോക്കുക.  ചരക്കുകൾ ലാഭമുണ്ടാക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ പലതവണയായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഓരോ കൈമാറ്റത്തിനുശേഷവും അതിന്റെ വില കൂടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഇല്ലാതാകും. ഇടനിലക്കാരുടെ ചൂഷണം ഇല്ലാതാകും. ലാഭമുണ്ടാക്കാനല്ല നേരിട്ടുള്ള ഉപയോഗത്തിനു വേണ്ടിയാകണം ചരക്കുത്പാദനം. അവയുടെ ഉപയോഗമൂല്‌യമാകും പരിഗണിക്കുക.

                          സോഷ്യലിസത്തിലെ കമ്പോളത്തിൽ ചരക്കുവില എന്നത് ഇന്നുള്ളതുപോലെ മുതലാളിമാരുടെ മത്സരത്താലും കുത്തകകളുടെ സ്വാധീനത്താലുമല്ല നിർണയിക്കപ്പെടുക.. അവ ജനാധിപത്യപരമായി ഭരണകൂടം തന്നെ നിയന്ത്രിക്കും. മാർക്കറ്റിൽ നഷ്ടം എന്നത് അസംഭവ്യമാണ്. ഇതിന് 3 കാരണങ്ങളുണ്ട്.

ഒന്ന് ,മുതലാളിത്തത്തിൽ കമ്പനികൾ തമ്മിലെ മത്സരങ്ങളാണ് ചിലർക്ക് ലാഭവും ചിലർക്ക് നഷ്ടവും ഒക്കെ വരുത്തിവെക്കുന്നത്. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഉത്പാദനം സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടുടമസ്ഥതയിലാകുന്നതോടെ മത്സരത്തിന് പ്രസക്തിയില്ലാതാകുന്നു.

                        രണ്ട്, തൊഴിലില്ലായ്മ ഇല്ലാതാക്കുക, ജനക്ഷേമത്തിനായി ലാഭം വിനിയോഗിക്കുക, തൊഴിലാളികൾക്ക് അവരുടെ അധ്വാനത്തിന് തക്കതായ വരുമാനം ലഭ്യമാക്കുക തുടങ്ങിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് മാർഗങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ വാങ്ങൽശേഷിയൊന്നാകെ വർധിപ്പിക്കും.. ഇത് ചരക്കുകളുടെ വിപണനവും വിനിയോഗവും ഉയർത്തുകതന്നെ ചെയ്യും. സാമ്പത്തികവളർച്ചയും ഉണ്ടാകും.

                        മൂന്ന്, സോഷ്യലിസത്തിൽ ഉത്പാദനം എന്നത് ആസൂത്രിതമാണ്. അതായത് ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യകതയ്ക്കനുസരിച്ച്  ചരക്കുനിർമാണം ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടും. എല്ലാം മാർക്കറ്റ് ശക്തികൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് മുതലാളിത്തമാണെന്നോർക്കുക. ജനങ്ങളുടെ ഉപഭോഗമാണ് ഉത്പാദനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. അതിനാൽ അമിതോത്പാദനപ്രതിസന്ധി പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളും നഷ്ടവും സംഭവിക്കില്ല.

                          ഉത്പാദനം തദ്ദേശീയവത്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ആസൂത്രണവും കൂടുതൽ പ്രായോഗികമാകും. സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു സവിശേഷതയായി മാർക്സ് വിഭാവനം ചെയ്ത ആശയമാണ് ലേബർ വൗച്ചർ. ഓരോ തൊഴിലാളിക്കും അയാളുടെ അധ്വാനമൂല്യം വൗച്ചറിന്റെ രൂപത്തിൽ ലഭിക്കുന്നതാണിത്. വൗച്ചറായാലും കറൻസിയായാലും ഇതുപയോഗിച്ച് തൊഴിലാളിക്ക് അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ കഴിയും. സോഷ്യലിസത്തിലെ ഉയർന്ന ഉത്പാദനക്ഷമത മൂലം ആവശ്യസാധനങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തത ആർക്കും നേരിടേണ്ടി വരില്ല. സാമ്പത്തികവളർച്ച സുനിശ്ചിതമായിരിക്കും.  സോഷ്യലിസത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതനിലവാരം വർധിക്കുന്നു.  തൊഴിലാളികൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പ്രതിഫലവും കമ്പനിയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും കൂടുതൽ നിക്ഷേപങ്ങൾക്കും സാമൂഹ്യക്ഷേമങ്ങൾക്കും വിനിയോഗിക്കേണ്ട പണവും ഒക്കെ ജനാധിപത്യസമിതികളുടെ ചർച്ചകളിലൂടെ  തീരുമാനിക്കപ്പെടും. അതായത് കൂലിയായും ക്ഷേമപദ്ധതികളായും തൊഴിലാളി സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലാഭം അവരിലേക്ക് തന്നെ ഒഴുകിയെത്തുമെന്നർത്ഥം..

പരിസ്ഥിതിയും വികസനവും സോഷ്യലിസത്തിൽ..

                        സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള വിപ്ലവകരമായ മാറ്റമെന്നാൽ യാഥാസ്ഥിതികമായ ഉത്പാദനമാർഗങ്ങളുടെ ഇല്ലാതാകൽ കൂടിയാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. പരിസ്ഥിതിക്ഷേമം സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസവിശേഷതയാണ്. കാരണം, ഇന്ന് ഒരു ബഹുരാഷ്ട്രക്കമ്പനിയുടെ ഉടമയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ എപ്പോഴും ലാഭത്തെ മാത്രം മുൻനിർത്തിയുള്ളതായിരിക്കും. തന്റെ ഉത്പാദനസംരംഭങ്ങളും ഫാക്ടറികളും മറ്റും പരിസ്ഥിതിക്ക് വരുത്തുന്ന ദോഷങ്ങൾ, മലിനീകരണങ്ങൾ ,വിഭവചൂഷണം, ജനങ്ങൾ ചീത്ത വായു ശ്വസിക്കുന്നുവോ, അന്തരീക്ഷതാപനില ഉയരുന്നുവോ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊന്നും ഒരു മൂലധനഉടമയുടെ ബിസിനസ് തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാൻ വഴിയില്ല.

                                                 അതേസമയം സോഷ്യലിസത്തിൽ സമൂഹം തന്നെ ഉത്ാദനോപാധികളുടെ അധികാരികളാകുമ്പോൾ, അവർ തന്നെ കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും നയരൂപീകരണങ്ങളിലൂടെയും ഉത്പാദനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ പരിസ്ഥിതിയും കണക്കിലെടുക്കേണ്ടി വരും. കാരണം പരിസ്ഥിതിദോഷം ജനങ്ങളുടെ തന്നെ പൊതുപ്രശ്നമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാവും. പരിസ്ഥിതിക്ക് ദോഷകരമായ രീതികൾ തുടച്ചുനീക്കപ്പെടും. നൂതനവും പുനരുപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നതുമായ വിഭവങ്ങളും ഊർജസ്രോതസുകളും വ്യാപകമാകും. സൂര്യനും കാറ്റുമൊക്കെ നാളെയുടെ ഊർജസ്‌രോതസാകണം.  ഇന്നതേതു പോലെ വരുംതലമുറകളെ മറന്ന് ഇന്നത്തെ ലാഭത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയൂന്നിക്കൊണ്ടുള്ള തല തിരിഞ്ഞ വികസനമല്ല സോഷ്യലിസത്തിന്റേത്.

                                                സോഷ്യലിസം എന്നത് ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സാമ്പത്തിക- രാഷ്ട്രീയവ്യവസ്ഥിതി ആണെന്ന് ഓർക്കണം. രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലെ ശത്രുതകളും പിണക്കങ്ങളും സോഷ്യലിസത്തിൽ അപ്രസക്തമാകണം.അനാവശ്യമായ ചെലവുകളെല്ലാം ഇല്ലാതാകും. യുദ്ധം, ആയുധനിർമാണം, മയക്കുമരുന്ന് തുടങ്ങിയ സമൂഹത്തിന് ഗുണം ചെയ്യാത്ത ഭീമൻ ചെലവുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നതും ആ സമ്പത്ത് ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും വിപ്ലവകരമായ ഒരു പരിവർത്തനമായിരിക്കും സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുക.

                                                ഇന്ന് അമേരിക്ക പ്രതിരോധത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന പണം മാത്രമുണ്ടെങ്കിൽ ആഫ്രിക്കൻ വൻകരയിലെ ദാരിദ്യ്രം ഇല്ലാതാക്കാം എന്നോർക്കുക.. സ്റ്റോക്ക് എക്സേഞ്ച്, പരസ്യമാമാങ്കങ്ങൾ, തുടങ്ങിയവയും ഇല്ലാതാകും. ഇതെല്ലാം സോഷ്യലിസത്തെ സമൃദ്ധമായ ഒരു സമ്പദ്ഘടന സൃഷ്ടിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. എല്ലാ വ്യവസായങ്ങളും അവയുടെ ആവശ്യകതയ്ക്കനുസരിച്ച് ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനാൽ അമിതോത്പാദനപ്രതിസന്ധിയും വിഭവനഷ്ടവും ഒക്കെ നിർമാർജനം ചെയ്യപ്പെടും.

കാർഷികമേഖല സോഷ്യലിസത്തിൽ എങ്ങനെയാകണം..?

                                                കൃഷിഭൂമി എന്നതും ഒരു ഉത്പാദനോപാധിയാണ്. സോഷ്യലിസത്തിൽ മറ്റെന്തിനെയും പോലെ കൃഷിഭൂമിയും സ്വകാര്യസ്വത്തല്ലാതാകുന്നു. കാർഷികസംഘങ്ങളുടെ സഹകരണത്തോടെ ഉത്പാദനം കൂട്ടായ ഉടമസ്ഥതയിൽ നടക്കണം. കാർഷികപുരോഗതി സോഷ്യലിസത്തിൽ സുനിശ്ചിതമാകണമെങ്കിൽ നിക്ഷേപവും അധ്വാനവും മാത്രം പോര, സാങ്കേതികപരിഷ്കാരങ്ങളും വൻതോതിൽ ഏർപെടുത്തണം. കാർഷികമേഖലയുടെ വികാസത്തിലൂടെ വേണം വ്യവസായമേഖലയും സേവനമേഖലയും വളരേണ്ടത്. വ്യവസായമേഖലയ്ക്ക് അസംസ്കൃതവസ്തുക്കളും മറ്റും ലഭ്യമാകുന്നത് പ്രധാനമായും കാർഷികമേഖലയിൽ നിന്നാണല്ലോ. വസ്ത്രവ്യവസായം പുരോഗമിക്കണമെങ്കിൽ പരുത്തികൃഷി നടക്കണം എന്നു പറയുന്നതു പോലെ.. കാർഷികമേഖലയും വ്യവസായമേഖലയും ഊർജസ്വലമാകുമ്പോഴാണ് സേവനമേഖല ശക്തിപ്പെടുക.

                                                എന്നാൽ ഇന്ന് നടക്കുന്നത് വിപരീതമാണ്. കാർഷികമേഖല ദുർബലമാകുകയും വ്യവസായ- സേവന മേഖലകൾ ആപേക്ഷികമായി വളരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ശാശ്വതമല്ല. കാർഷികോത്പാദനത്തിൽ നിന്നുള്ള മിച്ചത്തിൽ നിന്നാവണം വ്യവസായമേഖല വളരേണ്ടത്. അല്ലാതെ വിദേശമൂലധനമോ, വായ്പയോ കാർഷികവിള ഇറക്കുമതിയോ അല്ല അവയെ പരിപോഷിപ്പിക്കേണ്ടത്. വ്യവസായ -സേവനമേഖലകളെ അപേക്ഷിച്ച് കാർഷികമേഖലയുടെ മൂല്യം കൂടണം. മണ്ണും ജലസമ്പത്തുമൊക്കെ ഒരു ഫാക്ടറിയിലെ യന്ത്രങ്ങളെ പോലെ കാലക്രമേണ ശോഷണം സംഭവിക്കുന്നു. യന്ത്രങ്ങൾ പുനസ്ഥാപിക്കുന്നതു പോലെ മണ്ണിലെ ഫലഭൂയിഷ്ഠതയും ജലസമ്പത്തും ഉപയോഗിച്ചാൽ മാത്രം പോര.. തിരിച്ച് നൽകുകയും വേണം.

                                                ജൈവാവശിഷ്ടങ്ങൾ മണ്ണിലേക്ക് തിരിച്ചുനൽകണം. ജൈവവളപ്രസ്ഥാനം വിപുലമാകണം. മാലിന്യത്തെ പുനചംക്രമണം ചെയ്യാം.. വിഭവങ്ങളെ പുനരുദ്ദീകരിക്കാം. മനുഷ്യന് ഭക്ഷ്യയോഗ്യമല്ലാത്തവ മൃഗങ്ങൾക്ക് തീറ്റയായി മാറാം. വനവത്കരണം, മണ്ണ് - ഭൂഗർഭജലസംരക്ഷണം എന്നിവയിലൂടെ ജലലഭ്യത ഉറപ്പാക്കാം. വനങ്ങൾ ഭരണകൂടം ഏറ്റെടുക്കണം. വനത്തിൽ നിന്നുള്ള വാർഷികഉപഭോഗവും വനസമ്പത്തിന്റെ വാർഷികഉത്പാദനവും തമ്മിൽ സന്തുലനം ഉണ്ടാകണം.

                                                ഗ്രാമനഗരങ്ങൾ തമ്മിലെ വൈരുധ്യത്തെ കുറിച്ച് മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നതനുസരിച്ച്, ഇവ തമ്മിലെ വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാകണം. ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും രണ്ട് ഭാഗത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കുകയല്ല  , ഇടകലരുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇതിലൂടെ കാർഷികഭൂമിയും വ്യവസായമേഖലയും തമ്മിൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഇടകലരുന്നു. തദ്ദേശീയ ഭക്ഷ്യസ്വയംപര്യാപ്തത ഉറപ്പാകുന്നു. മണ്ണിൽ നിന്നും വിളരൂപത്തിൽ വലിച്ചെടുക്കുന്ന പോഷകങ്ങൾ മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ ഗ്രാമനഗരങ്ങൾ ഇടകലരുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇൗ മാറ്റം ഗതാഗതമുൾപെടെയുള്ള മേഖലകളിലും ചലനമുണ്ടാക്കാം. (ഉദാ- മോട്ടോർ- ട്രെയിൻ സർവീസുകളുടെ ആവശ്യം കുറഞ്ഞേക്കാം). ഗ്രാമനഗര വൈരുധ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നതിനെ കുറിച്ച് മാവോ സെദുങ്ങും തന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്..

സോഷ്യലിസത്തിലെ സാമൂഹികബോധം..

                                                 സോഷ്യലിസത്തെ എതിർക്കുന്നവർ സാധാരണയായി പറയാറുള്ള ഒരു ന്യായീകരണമുണ്ട്.. മനുഷ്യൻ സ്വതവേ സ്വാർത്ഥനാണ്. അവൻ അത്യാർത്തിയുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരുമായി മത്സരിച്ച് സ്വന്തം ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പാക്കാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നവനുമാണ്. അതിനാൽ മുതലാളിത്തം അനശ്വരവുമായിരിക്കും. മത്സരം, കുത്തകവത്കരണം, ധനികവർഗത്തിന്റെ മാത്രം പുരോഗതി ഇതെല്ലാം സ്വാർത്ഥതയിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. മത്സരമാണ് പുരോഗതിക്കാധാരം. അത് വിജയികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സമൂഹത്തെ വളർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഉത്പാദനോപാധികൾ മുഴുവൻ സമൂഹത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലാക്കുമ്പോൾ വ്യക്തികൾ തമ്മിലെ മത്സരം ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇത് സാമ്പത്തികവ്യവസ്ഥയെ മുരടിപ്പിക്കും. ധനികനാകാനുള്ള സ്വാർത്ഥമോഹം എല്ലാവർക്കും ഉള്ളതുകൊണ്ട് സോഷ്യലിസത്തിലും അസമത്വവും അഴിമതിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും.

                                                 വാസ്തവത്തിൽ ഈ വാദം എത്രമാത്രം യാഥാർത്ഥ്യമുൾക.കൊള്ളുന്നു എന്ന് നോക്കാം. മാർക്സിസത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്വാർത്ഥത, മത്സരബുദ്ധി തുടങ്ങിയ മനുഷ്യഗുണങ്ങൾ അവനിൽ പ്രാചീനകാലം മുതൽക്കേ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന ഗുണങ്ങളല്ല. തീർച്ചയായും ഒരു പരിധി വരെ എല്ലാവരും സ്വാർത്ഥരാണ്. എന്നാൽ അത്യാർത്തിയും മത്സരവും ഒക്കെ മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥ തന്നെ അവനുമേൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്വഭാവസവിശേഷതയാണ്. ഒരാൾ ജനിക്കുമ്പോൾ അത്യാഗ്രഹിയാകുന്നില്ല. സമൂഹത്തിലെ ആശയപരമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ അവന് അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ പാഠങ്ങൾ പകരുകയാണ് ചെയ്യുക (ഉദാഃ -വിദ്യാഭ്യാസം). മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനഗുണങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള മാർക്സിയൻ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ വരും പോസ്റ്റുകളിൽ വിശദീകരിക്കാം.

                                                 സോഷ്യലിസത്തിൽ മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ടുനയിക്കുന്നത് അത്യാർത്തിയല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത തന്നെയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ചിന്താഗതികൾ പോലും സോഷ്യലിസത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. മുതലാളിത്തത്തിൽ ലാഭവർധനവിനാണ് മനുഷ്യന്റെ സർഗാത്മകശേഷി ഉപയോഗിപ്പെടുത്തുന്നതെങ്കിൽ സോഷ്യലിസത്തിൽ അത് സമൂഹക്ഷേമത്തിനായി വിനിയോഗിക്കപ്പെടും. സമൂഹം തന്നെ ഭരണാധികാരികളും അധ്വാനവർഗവും  ആകുന്നതിനാലാണിത്. ശാസ്ത്രസാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ ലക്ഷ്യവും ക്ഷേമമായിരിക്കും. സമ്പന്നർക്ക് മാത്രം വേണ്ടിയുള്ള കാറുകൾക്കു പകരം എല്ലാവർക്കും ഉപയോഗിക്കാനാവുന്ന കാറുകളുടെ നിർമാണമായിരിക്കും അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.  താനുണ്ടാക്കുന്ന ചരക്കും അതിന്റെ വിറ്റുവരവും താൻ ഉൾപെടുന്ന സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി തന്നെയാണ് വിനിയോഗിക്കപ്പെടുക എന്ന ബോധത്തിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും എത്തിച്ചേരും.

                        ഈ വിശാലമായ ബോധം രൂപീകരിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസസമ്പ്രദായവും കലാസാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളും ആയിരിക്കും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ സവിശേഷത. എങ്ങനെ കൂടുതൽ പണക്കാരനാകാം, എങ്ങനെ കൂടുതൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പകർന്നുതരികയും അത്യാഗ്രഹവും മത്സരവും അസമത്വവും സാധാരണമാണെന്നുള്ള ബോധവത്കരണവും മുതലാളിത്തമാർഗമാണ്. ഇതാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും മാധ്യമങ്ങളും ഉൾപെടെയുള്ള ആശയോപാധികൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം സോഷ്യലിസത്തിന്റേതായ ക്ഷേമത്തിന്റെയും സഹകരണത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും മൂല്യങ്ങൾ സമൂഹത്തിനു പകർന്നു നൽകുക എന്നതാണ്.

                                                തന്റെ മാത്രം ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മറ്റു പലർക്കും ദോഷകരമാകാം. എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ തന്റെ ക്ഷേമവും സാധ്യമാകുന്നു. എല്ലാവരുടെയും ക്ഷേമം സാധ്യമാകുന്നു. സമത്വം സാധ്യമാകുന്നു. ഇതാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ മൂല്യബോധം. അത് തന്നെയാണ് അധ്വാനിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രചോദനം ആകേണ്ടതും. വിദ്യാഭ്യാസം , കല, രാഷ്ട്രീയം, സംസ്കാരം, മാധ്യമം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇതിനനുസരിച്ച് പൊളിച്ചെഴുതപ്പെടണം. ആർത്തിയും ആവശ്യവും തമ്മിലെ വ്യത്യാസം ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യും.

                   സോഷ്യലിസത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം..

                         സോഷ്യലിസം എന്നത് ഒരു സാമ്പത്തിക- രാഷ്ട്രീയവ്യവസ്ഥ മാത്രമല്ല എന്നതാണ് ഓരോ ഇടതുപക്ഷക്കാരനും മനസിലാക്കേണ്ട പാഠം. അതിന് ഒരു ബൗദ്ധികതലം കൂടിയുണ്ട്. ഓരോ മനുഷ്യനും സോഷ്യലിസത്തിൽ അധ്വാനിക്കുന്നത് സ്വതന്ത്രനായിട്ടാകും. ഉത്പാദനോപാധികൾ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതു ഉടമസ്ഥതയിലാകും. സമൂഹമല്ലാതെ മറ്റൊരു സാമൂഹ്യസ്ഥാപനങ്ങളോടും വ്യക്തികളോടും സോഷ്യലിസത്തിലെ പൗരൻ വിധേയനായിരിക്കുകയില്ല. ആത്യന്തികമായ സ്വാതന്ത്യ്രം സോഷ്യലിസത്തിൽ സാർത്ഥകമാകുന്നു.

                                                 അധ്വാനിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രചോദനം സാമൂഹ്യക്ഷേമത്തിലൂടെ സ്വയം ക്ഷേമം എന്നതാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വയം ക്ഷേമം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ സമൂഹം ക്ഷേമകരമാകുന്നുവെന്ന നവലിബറൽ തത്വത്തിന് വിരുദ്ധമാണിത്. അധ്വാനിക്കാനുള്ള താത്പര്യക്കുറവ്, അഴിമതി, എളുപ്പത്തിൽ സമ്പന്നനാകാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ മോഹം കൊണ്ടുണ്ടാകാവുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾ സോഷ്യലിസത്തിൽ ഘട്ടംഘട്ടമായി ഇല്ലാതാകും. ഇത് നടക്കണമെങ്കിൽ സോഷ്യലിസത്തിന് അതിന്റേതായ സാംസ്കാരിക - ബൗദ്ധികപുരോഗതിയുണ്ടാകണം. സാമൂഹ്യക്ഷേമം എന്ന വിശാലമായ സങ്കൽപത്തിലേക്ക് മനുഷ്യനെ കൊണ്ടുവരത്തക്കവിധം വിദ്യാഭ്യാസം, മാധ്യമസ്വാധീനം, കല, സംസ്കാരം തുടങ്ങിയവ ഉടച്ചുവാർക്കപ്പെടും. മനുഷ്‌യൻ സ്വയം പര്യാപ്തനാകും. പ്രാദേശികമായ സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്ക് സമൂഹം എത്തണം. ജനാധിപത്യം വികേന്ദ്രീകൃതമാകണം എന്നതാണ് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു സവിശേഷത.

                                                 കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് ഒരു പാർട്ടിയെയോ ഭരണകൂടത്തെയോ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന പഴയ ലെനിനിസ്റ്റ് സങ്കൽപം തിരുത്തേണ്ടതുണ്ട് എന്നതാണ് ലേഖകന്റെ അഭിപ്രായം. തൊഴിലാളിസംഘങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയസമിതികൾ, ബാലസഭ, യുവസഭ, ശുചിത്വകമ്മിറ്റികൾ, വനിതാസംഘടനകൾ തുടങ്ങിയ അനേകം ചെറിയ  ജനാധിപത്യസംഘടനകൾ രൂപം കൊള്ളണം. അധികാരം താഴെത്തട്ടിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് വേണം നീങ്ങാൻ. ഫെഡറലിസം വ്യാപകമാകണം. താഴെത്തട്ടിലുള്ള സംഘടനകളുടെ ജനാധിപത്യപരമായ പങ്കാളിത്തവും അധികാരവും വർധിക്കണം. ഇതിലൂടെ എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും ജനാധിപത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയുന്നു. അവർ വികസനപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ മനസിലാക്കുന്നു.

                                                 തീരുമാനങ്ങൾ തദ്ദേശീയതലത്തിൽ നടപ്പിലാകും. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം തെരഞ്ഞെടുത്തവരെ തിരിച്ചുവിളിക്കാനുള്ള അധികാരവും ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാകുമെന്നതാണ്. വമ്പിച്ച ശാസ്ത്ര- സാങ്കേതികവികസനം ഇതിന്റെ സാധ്യത വർധിപ്പിക്കും. വികസനത്തെ പറ്റിയുള്ള സങ്കൽപത്തിൽ തന്നെ മാറ്റമുണ്ടാകും. അത് ജനസൗഹൃദവും പരിസ്ഥിതിസൗഹൃദവും ആകും. ജനാധിപത്യം താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് തുടങ്ങും. ഈ വികേന്ദ്രീകൃതമായ ജനാധിപത്യമാകും കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്ക് ലോകത്തെ നയിക്കുക.. സ്ഥാനാർത്ഥിനിർണയം അടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങൾ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്നും തീരുമാനിക്കും. തദ്ദേശവത്കരണത്തിലൂടെ സംവാദങ്ങൾ, പ്രമേയാവതരണങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ജനങ്ങളാൽ നേരിട്ട് നിർവഹിക്കപ്പെടും.

                                                 സോഷ്യലിസം എന്നത് വർഗസമരം ഇല്ലാതാകലാണ്. വർഗവൈവിധ്യം അപ്പോഴും അംഗീകരിക്കപ്പെടും. നാനാത്വത്തിലെ ഏകത്വമാണ് സോഷ്യലിസം. അറിവും സംസ്കാരവും ആഗോളവത്കരിക്കപ്പെടും. ബൗദ്ധികസ്വത്തവകാശം പോലുള്ള പിന്തിരിപ്പൻ ചിന്തകൾ ഇല്ലാതാകും.

                                    കമ്മ്യൂണിസം സ്വപ്നലോകമല്ല..

                        ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദത്തിലൂടെ (Historical Materialism) മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നതെന്തെന്നാൽ, സോഷ്യലിസം എന്ന സാമ്പത്തിക- രാഷ്ട്രീയവ്യവസ്ഥ കാലക്രമേണ കമ്മ്യൂണിസം എന്ന സമത്വസുന്ദരമായ, രാഷ്ട്രരഹിതവും പ്രബുദ്ധവുമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയായി മാറുന്നു എന്നതാണ്. അതായത് കമ്മ്യൂണിസം എന്ന വർഗരഹിതമായ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടമാണ് സോഷ്യലിസം എന്നത്. ഓരോ മനുഷ്യനും അന്യന്റെ ശബ്ദം സംഗീതം പോലെ ആസ്വദിക്കുന്ന , മനുഷ്യൻ അവന്റെ സത്തയെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന, ജനാധിപത്യം പൂത്തുലയുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയാണ് കമ്മ്യൂണിസം.. അതിന്റെ സവിശേഷതകൾ എന്താണെന്നും അതിന് സോഷ്യലിസവും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങളും തമ്മിലെ ബന്ധമെന്താണെന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

                        ഒന്നാമതായി കമ്മ്യൂണിസം എന്നത് സമത്വവും ജനാധിപത്യവും അതിന്റെ സമ്പൂർണാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ്. അസമത്വം കൊടികുത്തിവാഴുന്ന മുതലാളിത്തത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ അതിനെ തകർത്തെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് സോഷ്യലിസം ഉയർന്നുവരുന്നു. എന്നാൽ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിൽ തീർച്ചയായും സ്വകാര്യസ്വത്തുടമസ്ഥതയും, അഴിമതിയും ചൂഷണവും അസമത്വവും മറ്റ് മുതലാളിത്തമൂല്യങ്ങളും ഒക്കെ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകും. ബൂർഷ്വാസി അവന്റെ തിരിച്ചുവരവിനും മുതലാളിത്തം പുനസ്ഥാപിക്കുന്നതിനും ഉള്ള ശ്രമവും സോഷ്യലിസത്തിൽ നടത്തും. ഇതിനെ പ്രതിവിപ്ലവം എന്നുപറയാം. ഇതിനെതിരെ തൊഴിലാളിവർഗം സർവാധിപത്യസ്വഭാവം സമൂഹത്തിൽ ചെലുത്തുകയും സോഷ്യലിസത്തെ മുന്നോട്ടുനയിക്കുകയും വേണമെന്ന് മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. തൊഴിലാളിവർഗസർവാധിപത്യം എന്നാൽ പാർട്ടിസ്വേച്ഛാധിപത്യമല്ല, മറിച്ച് എല്ലാ ജനങ്ങളിലേക്കും അധികാരം എത്തിച്ചേരുന്ന ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം തന്നെയാണെന്ന് മനസിലാക്കുക.

                                                സോഷ്യലിസ്റ്റ് മാതൃകയിലൂടെ സമൂഹത്തിൽ സമ്പത്തിന്റെ വിതരണം സമീകരിക്കപ്പെടുകയും ഉത്പാദനശക്തികളുടെ വളർച്ചയെ അത് ത്വരിതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. ഭരണകൂടം എന്ന സാമൂഹ്യസ്ഥാപനം സോഷ്യലിസത്തിലും ഉണ്ടാകും. താഴെക്കിടയിലുള്ളവരുടെ ഉയർച്ചയും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ സംരക്ഷണവും ഒക്കെയാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇത്തരം ഭരണകൂടങ്ങൾ കമ്മ്യൂണിസത്തിൽ സ്വയം അലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായിത്തീരുമെന്ന് മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭരണകൂടങ്ങളുടെ കൊഴിഞ്ഞുപോകൽ എന്നും പറയാം. ഇതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമത് അധികാരവികേന്ദ്രീകരണമാണ്. ജനാധിപത്യപരമായ പ്രക്രിയകളും അധികാരങ്ങളും താഴെത്തട്ടിൽ കാര്യക്ഷമമായി നടപ്പാകണം. കേന്ദ്രീകൃതമായ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞുവരണം. ഓരോ പ്രദേശവും സ്വയംപര്യാപ്തമാവുകയും തദ്ദേശീയമായി ജനാധിപത്യഗ്രൂപ്പുകൾ കൈകോർത്ത് പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണം. എണ്ണമറ്റ പരസ്പരസഹായ സംഘങ്ങൾ രൂപംകൊള്ളണം. മുകളിൽ ഒരു അധികാരകേന്ദ്രത്തിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലാതാകണം. ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സമത്വം സാധ്യമാകുമ്പോൾ അവർക്കുവേണ്ടി കാശുമുടക്കേണ്ട ആവശ്യവും ഭരണകൂടങ്ങൾക്കില്ലാതാവും. ഇതെല്ലാം ഗവൺമെന്റുകളെ കൊഴിഞ്ഞുപോകലിലേക്ക് നയിക്കും.

                                                കമ്മ്യൂണിസം എന്നത് ഒരു ആഗോളവ്യവസ്ഥിതി കൂടിയാണെന്ന് ഓർമിക്കുക. മുതലാളിത്തത്തിലും ആഗോളവത്കരണം ഉണ്ട്. ഇവിടെ ബഹുരാഷ്ട്രക്കമ്പനികൾ രാജ്യാതിർത്തികൾ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആഗോളമാർക്കറ്റ് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ദേശീയഗവൺമെന്റുകൾ അപ്രസക്തമാവുകയും അന്താരാഷ്ട്രമുതലാളിത്തം നായകത്വം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ച തന്നെയാണ് സോഷ്യലിസത്തിലും കമ്മ്യൂണിസത്തിലും സംഭവിക്കുക. ആഗോളതലത്തിൽ തൊഴിലാളിവർഗം കൈകോർക്കുകയും സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹം രാജ്യാതിർത്തികളെ അപ്രസക്തമാക്കി ആഗോളസ്വഭാവം നേടുകയും ചെയ്യണം. കാലക്രമേണ രാഷ്ട്രങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചേരാനും സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ലെന്ന് മാർക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

                                                ലോകം തന്നെ ഒരു സമൂഹമായി മാറുന്ന സുന്ദരമായ സ്ഥിതിവിശേഷമാണത്. മനുഷ്യൻ അവന്റെ പരിപൂർണതയിലെത്തിച്ചേരുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ് കമ്മ്യൂണിസം. അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രണം ചെലുത്തുന്നു. സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ആശയപരമായ മേൽപുര അവനെ അതിന്റെ വിശാലമായ മൂല്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അവന് അധ്വാനം ആനന്ദകരമാകുന്നു. സമൂഹത്തിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും ക്ഷേമം സ്വന്തം ക്ഷേമമാകുന്നു. അവന് ഒഴിവുവേളകൾ വർധിക്കുന്നു. അവന് സർഗാത്മകതകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനും വിനോദത്തിനും സ്വാതന്ത്യ്രം ലഭിക്കുന്നു. അവന് ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനും മക്കളോടൊത്ത് യാത്ര പോകാനും കടൽത്തീരത്തുകൂടി തണുത്ത കാറ്റിന്റെ നൈർമല്യതയിൽ വിഹരിക്കാനും കഴിയുന്നു. സമരങ്ങളുടെയും ചൂഷണങ്ങളുടെയും ആവശ്യകത ഇല്ലാതാകുന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ തന്നെ അപ്രസക്തമാകുന്നു. സ്നേഹത്താൽ ബന്ധങ്ങൾ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു. ആ ലോകമാണ് കമ്മ്യൂണിസം.. അത് വെറും സ്വപ്നമല്ല..

1) സമൂഹത്തിലെ ഉത്പാദനോപാധികൾക്കു മേലുള്ള സ്വകാര്യഉടമസ്ഥത ഇല്ലാതാകുന്നു. പൊതുഉടമസ്ഥതയിലൂടെ ഉത്പാദനം ജനാധിപത്യപരമായി കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു.

2) ലാഭക്കൊതി, മത്സരം തുടങ്ങിയ മുതലാളിത്തമൂല്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു. എല്ലാവരും അവരവരുടെ കഴിവിനൊത്ത് അധ്വാനിക്കുകയും അധ്വാനത്തിനൊത്ത് നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ ക്ഷേമം അധ്വാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായിത്തീരുന്നു.

3) ജനങ്ങളുടെയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും ക്ഷേമവും പുരോഗതിയും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനനയങ്ങളാകുന്നു. ഇത് സാധ്യമാകത്തക്കവിധം ജനങ്ങളിൽ സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ പുരോഗതി ഉണ്ടാകുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, മാധ്യമം, കല, സംസ്കാരം, രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയ സർവആശയോപാധികളും സോഷ്യലിസത്തിൽ അതിനുതകത്തക്ക വിധം പൊളിച്ചുപണിയണം.

4) ഉത്പാദനവും രാഷ്ട്രീയവും ജനാധിപത്യവും എല്ലാം വികേന്ദ്രീകൃതമാകുന്നു. അധികാരം ഒരു യൂണിറ്റിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പഴയ രീതികൾക്കു പകരം എല്ലാ ജനങ്ങളുടെയും പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാകും വിധം അധികാരവും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും താഴേത്തട്ടിലേക്ക് വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

5) ശാസ്ത്രസാങ്കേതികവികസനം സോഷ്യലിസ്റ്റ് -വൽക്കരിക്കപ്പെടും. അത് എല്ലാവരുടെയും നന്മയ്ക്കും പരിസ്ഥിതിക്ക് ഗുണകരമായും ഉപയോഗിക്കപ്പെടും.ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യവും വിഭവലഭ്യതയും അറിഞ്ഞ് ഉത്പാദനം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് രീതി ITയും മറ്റും പിടിമുറുക്കിയ ആഗോളസാഹചര്യത്തിൽ സാധ്യമാണ്. സാങ്കേതികപുരോഗതി തൊഴിലാളിയുടെ അധ്വാനവും അധ്വാനസമയവും കുറയ്ക്കും. അവന്റെ വിനോദങ്ങൾക്കും സർഗാത്മകതയ്ക്കുമുള്ള സമയവും ഇടവും വർധിക്കുന്നു. ഉത്പാദനക്ഷമത സോഷ്യലിസത്തിൽ കൂടുതലായിരിക്കും. 2 മണിക്കൂർ ജോലി കൊണ്ടുതന്നെ ഉണ്ടാകുന്ന ഫലം വലുതായിരിക്കും. ഏവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ കാര്യക്ഷമമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ സാങ്കേതികവിദ്യ സഹായിക്കും.

6) സമത്വം സാധ്യമാകും. ജനങ്ങളുടെ വാങ്ങൽശേഷി വർധിക്കുന്നത് വളർച്ചയെ ത്വരിതപ്പെടുത്തും. ആസൂത്രണം ഉള്ളതിനാൽ അമിതോത്പാദനം ഇല്ലാതാകും. യുദ്ധം, ആയുധനിർമാണം, മയക്കുമരുന്ന്, പരസ്യം, പേറ്റന്റ് ,ഓഹരിവിപണി തുടങ്ങിയ അനാവശ്യങ്ങളായ ചെലവുകളും സമ്പ്രദായങ്ങളും ഇല്ലാതാകും.

7) സോഷ്യലിസത്തിൽ ചരക്കിന്റെ കൈമാറ്റമൂല്യമല്ല, ഉപയോഗമൂല്യമാണ് പരിഗണിക്കപ്പെടുക.. ലാഭം ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള ചരക്കുകൈമാറ്റങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകണം. ചരക്കിനുപിന്നിലെ അധ്വാനമനുസരിച്ച് അതിന്റെ മൂല്യം ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടണം. അധ്വാനമൂല്യം തൊഴിലാളിക്ക് പണമായോ വൗച്ചറായോ ലഭിക്കുകയും വേണം. വിലയും വാങ്ങൽശേഷിയും തമ്മിൽ സന്തുലനമുണ്ടാകണം.

8) ഫെഡറലിസം, തൊഴിലാളിസംഘങ്ങൾ, എണ്ണമറ്റ പരസ്പര സഹായപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയസമിതികൾ, വികേന്ദ്രീകൃതാസൂത്രണം തുടങ്ങിയവ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിത്തറ രൂപപ്പെടുത്തും. തദ്ദേശീയതലത്തിൽ സ്വയം പര്യാപ്തത കൈവരിക്കും.

9) ഗ്രാമനഗരങ്ങൾ ഇടകലരും. കാർഷികമേഖല വളർച്ചപ്രാപിക്കുകയും അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മറ്റ് മേഖലകൾ വളർച്ച നേടുകയും ചെയ്യും. വിപുലമായ പരിസ്ഥിതിസംരക്ഷണം, ജൈവവളപ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങിയവ രൂപംകൊള്ളും. മണ്ണിൽ നിന്നെടുക്കുന്ന പോഷകങ്ങൾ മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുനൽകപ്പെടും. വമ്പിച്ച സാങ്കേതികപരിഷ്കരണങ്ങൾ കാർഷികമേഖലയിൽ നടപ്പാകും. ഗ്രാമനഗരവ്യത്യാസം ഇല്ലാതാകുന്നത് ജനസംഖ്യയെ സമീകരിക്കും.

10) ആത്മീയസുഖങ്ങൾക്കും സർഗാത്മകതയ്ക്കും സോഷ്യലിസത്തിൽ മുൻഗണനയുണ്ടാകും. തൊഴിലാളികളുടെ അധ്വാനസമയം കുറയും. അതോടൊപ്പം അവർ ഏതെങ്കിലും നിശ്ചിതതൊഴിൽ കള്ളികളിൽ തളയ്ക്കപ്പെടുകയുമില്ല. ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചകളിലൂടെ ഓരോരുത്തരും വിവിധ തൊഴിലുകളിൽ മാറിമാറി നിയമിക്കപ്പെടും. അധ്വാനം ആനന്ദമാകും.

11) മനുഷ്യൻ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടും. സ്ത്രീപുരുഷ സമത്വം സാധ്യമാകും. ജനങ്ങൾ അങ്ങേയറ്റം പ്രബുദ്ധത കൈവരിക്കും. കുടുംബസങ്കൽപങ്ങളിൽ പോലും മൗലികമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. സദാചാരബന്ധനങ്ങൾ ഉൾപെടെ ഇല്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടാകും.

                    സോഷ്യലിസം- അനിവാര്യമാണോ..?

                    മാർക്സിസത്തിന്റെ കടുത്ത വിമർശകർ മാത്രമല്ല, മാർക്സിസത്തോട് അനുഭാവം പുലർത്തുന്നവരിൽ ചിലർ പോലും സോഷ്യലിസം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ നെറ്റി ചുളിക്കാറുണ്ട്.. അവരുടെ ചോദ്യം ഇതാകാം:- ''മുതലാളിത്തം ഭൂരിപക്ഷം ജനതയ്ക്കും ദുരിതം സമ്മാനിക്കുന്നതും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവും ഒക്കെയാണ്.. സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് സോഷ്യലിസം സാധ്യമാകും എന്ന് എങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും..? അത് ഒരു ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം മാത്രമല്ലേ ആവുന്നുള്ളൂ.. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ മാർക്സിസവും സ്വർഗരാജ്യം തരാമെന്നു പറഞ്ഞ് വിശ്വാസികളെ അണിനിരത്തുന്ന മതങ്ങളും തമ്മിലെന്ത് വ്യത്യാസം..?''

                    ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ പലയിടത്തും ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നതിനാൽ അവയ്ക്ക് ഒരു മറുപടി തീർച്ചയായും നൽകേണ്ടതുണ്ട്.. ആദ്യം മുതലാളിത്തത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങാം..

                    മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും സോഷ്യലിസത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനവ്യത്യാസങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്..? മുതലാളിത്തത്തിൽ ഉത്പാദനോപാധികൾ മൂലധനഉടമസ്ഥതയിലാണ്.. സോഷ്യലിസത്തിൽ അത് സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുഉടമസ്ഥതയിൽ വരുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിൽ തൊഴിലാളി നിർമിക്കുന്ന മിച്ചമൂല്യം മുതലാളി ലാഭമായി സ്വന്തമാക്കുന്നു. സോഷ്യലിസത്തിൽ ഇത് തൊഴിലാളികളടങ്ങുന്ന സമൂഹത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുനൽകപ്പെടുന്നു..

                     മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവൈരുധ്യം എന്നത് സാമൂഹ്യമായ ഉത്പാദനവും സ്വകാര്യമായ ഉടമസ്ഥതയുമാണ്.. മുതലാളിത്തത്തിൽ ഉത്പാദനോപാധികൾ നിരന്തരം വികസിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഉത്പാദനബന്ധങ്ങൾ സ്വകാര്യഉടമസ്ഥത എന്ന ചട്ടക്കൂടിൽ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു.. ഒരു ഭാഗത്ത് സമ്പത്ത് കുമിഞ്ഞുകൂടുമ്പോൾ മറുവശത്ത് പട്ടിണി കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നു.. മനുഷ്യന്റെ കഴിവുകൾ വർധിക്കുമ്പോഴും അത് ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ അവന് ഇല്ലാതെയാകുന്നു.

                    യന്ത്രവത്കരണവും ശാസ്ത്രസാങ്കേതികതയും തന്മൂലം ഉത്പാദനക്ഷമതയും ശീഘ്രം പുരോഗമിക്കുമ്പോഴും തൊഴിലവസരങ്ങളും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ വാങ്ങാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ കഴിവും ഇടിയുന്നു.. ഉത്പാദനോപാധികളുടെ വികാസം തുടരണമെങ്കിൽ സമൂഹത്തിലെ ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥതയിൽ അവ വരണമെന്നും എല്ലാവരുടെയും കഴിവുകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും എല്ലാവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറാനുമുള്ള സ്ഥിതിയുണ്ടാവണമെന്നുമുള്ള നിഗമനത്തിൽ നമ്മളെത്തിച്ചേരുന്നു.

                    പരിസ്ഥിതിയെ നിലവിലുള്ളതുപോലെ കുറച്ചുപേരുടെ ലാഭമോഹങ്ങൾക്കായി നിഷ്കരുണം ചൂഷണം ചെയ്താൽ ഭാവിയിൽ ആർക്കും നിലനിൽപുണ്ടാവില്ലെന്നും അതിനാൽ ഉത്പാദനകേന്ദ്രങ്ങൾ ജനാധിപത്യവത്കരിച്ചുകൊണ്ട് വിഭവങ്ങൾ സമൂഹക്ഷേമം മുൻനിർത്തി ഉപയോഗിക്കണമെന്നും വിഭവസംരക്ഷണവും നടക്കണമെന്നും നാം തിരിച്ചറിയുന്നു.. മുതലാളിത്തം ഇന്ന് ആവർത്തിച്ച് നേരിടുകയും അതിന് ഒരിക്കലും പരിഹരിക്കാനാവാത്തതുമായ സാമ്പത്തികമാന്ദ്യങ്ങൾ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവമാണെന്നും അത് ജനജീവിതത്തെയും ഉത്പാദനോപാധികളുടെ വളർച്ചയെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുമെന്നും നാം മനസിലാക്കുന്നു..

                    അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിക്കാം.. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അന്ത്യം സുനിശ്ചിതമാണ്.. അതിന് കാരണം അതിലന്തർലീനമായ വൈരുധ്യങ്ങളാണ്.. അവ പരിഹരിച്ചുകൊണ്ട് അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷി തീർച്ചയായും മുതലാളിത്തത്തിനുണ്ട്.. പക്ഷേ ഓരോ അതിജീവനവും കൂടുതൽ രൂക്ഷമായ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് വഴിമരുന്നിടുന്നു.. അപ്പോൾ മുതലാളിത്തമല്ല നമുക്കു വേണ്ടത് എന്നാണെങ്കിൽ പിന്നെന്ത് എന്ന ചോദ്യമുയരുന്നു.. അതിന് മാർക്സ് നൽകിയ ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്.. ഒന്നുകിൽ സോഷ്യലിസം, അല്ലെങ്കിൽ കാടത്തം എന്നായിരുന്നു അത്. ഉത്പാദനോപാധികളുടെ സാമൂഹ്യഉടമസ്ഥതയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ വ്യവസ്ഥയും അതിനെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന ജനാധിപത്യവും ആണ് സോഷ്യലിസമെന്നത്.. മറ്റേതാകട്ടെ, കടുത്ത പാരിസ്ഥിതികപ്രശ്നങ്ങളും അരക്ഷിതാവസ്ഥയും ദുരിതങ്ങളും അത് മൂലം കുത്തഴിഞ്ഞുപോകുന്ന ജനാധിപത്യവും തീവ്രവാദവും ഭീമമായ അസമത്വങ്ങളും ഒക്കെയായിരിക്കും..

                    അതിനാൽ ഇനി മനുഷ്യരാശിക്ക് ഒരു അതിജീവനം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് സോഷ്യലിസം മാത്രമാണെന്നും അതല്ലാതെയുള്ള മറ്റെന്തും (അത് മുതലാളിത്തമോ ഫാസിസ്റ്റ് വാഴ്ചകളോ അരാജകത്വമോ ആകട്ടെ) ലോകത്തെ കൂടുതൽ നാശത്തിലേക്കു മാത്രമേ നയിക്കൂ എന്നും നമുക്കു പറയേണ്ടിവരുന്നു.. സോഷ്യലിസം എന്നത് ഒരു സ്വപ്നമല്ല, അനിവാര്യതയാണ്.. അത് ഒരാളുടെയോ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയോ ആത്മനിഷ്ഠമായ ഇച്ഛകളാൽ രൂപം കൊള്ളുന്നതല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ സാഹചര്യങ്ങളുടെ പക്വതപ്പെടലിലൂടെ രൂപം കൊള്ളുന്നതാണ്.. അത് കൂടുതൽ ചർച്ചകൾക്ക് വിധേയമാവേണ്ടതുമാണ്..

മാർക്സിയൻ ഫെമിനിസം

                                ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി എത്രയുണ്ടെന്ന് അളക്കണമെങ്കിൽ ആ സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹ്യാവസ്ഥ അറിഞ്ഞാൽ മതിയെന്നാണ് മാർക്സ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. പൊതുവെ സ്ത്രീകളുടെ ചരിത്രപരമായ അടിമത്തത്തെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ മാർക്സിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം ഉപയോഗപ്പെടുത്താറുണ്ട്.

                                  പ്രാകൃതകമ്മ്യൂണിസമായിരുന്നല്ലോ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ ആദ്യ ഘട്ടം.. (ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദത്തെയും പ്രാകൃതകമ്മ്യൂണിസത്തെയും  സംബന്ധിച്ച പഴയ പോസ്റ്റുകൾ വായിക്കുക.. ) പ്രാകൃതകമ്മ്യൂണിസം എന്ന ആദിമവ്യവസ്ഥിതിയിൽ സ്ത്രീപുരുഷ- അസമത്വങ്ങൾ ഉടലെടുത്തിരുന്നില്ല. ഉത്പാദനം ഇല്ലായിരുന്നു. കാട് മുഴുവൻ അലഞ്ഞ് ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ച് സഹകരണാടിസ്ഥാനത്തിൽ പങ്കിടുകയാണ് മനുഷ്യർ ചെയ്തത്. വലിയ തോതിലുള്ള അധ്വാനപ്രക്രിയയോ തൊഴിൽവിഭജനമോ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ ശാരീരികമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ലിംഗസമത്വത്തെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.

                                  നമ്മുടെ പുരാതനഭാരതത്തിൽ പൂർവകാല വേദങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ കാണാം.. ആര്യസംസ്കൃതിയുടെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ പുരുഷനു തുല്യമായ സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ തന്നെ പണ്ഡിതമാരും കവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ പുനർവിവാഹവും പെണ്ണിന് അനുവദനീയമായ ഒരു സമൂഹമായിരുന്നു അന്നത്തേത് എന്ന് പൂർവകാലവേദങ്ങൾ നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഡാൻ ബ്രൗണിന്റെ 'ദ് ഡാവിഞ്ചി കോഡ് 'എന്ന പുസ്തകത്തെ പറ്റി അറിയാത്തവർ ചുരുക്കമായിരിക്കും. അതിൽ ക്രിസ്തുമതങ്ങൾക്കും പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹങ്ങൾക്കും ഒക്കെ വളരെ മുമ്പ് നിലനിന്നിരുന്ന പേജൻസ് സംസ്കാരത്തിലും ഇത്തരം ഒരു സ്വഭാവം കാണാം. സ്ത്രീയും പുരുഷനും പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒരേ സ്ഥാനമാണെന്നും ഏത് വ്യവസ്ഥയും സമ്പൂർണമാകുന്നത് അതിലെ സ്ത്രീ-പുരുഷഭാവങ്ങൾ ഒന്നു ചേരുമ്പോഴാണെന്നും അവർ കരുതി. ദേവന്മാരെ പോലെ ദേവിമാരും ആരാധിക്കപ്പെട്ടു.

                                എന്താണ് ഇതെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത്..? ലിംഗവിവേചനം എന്നത് മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായ കാലം മുതലേ പൊട്ടിമുളച്ചതല്ല. ആദ്യകാല പ്രാകൃതകമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഈ വിവേചനം ഇല്ലായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചു. സന്തതികളെ മുലപ്പാൽ നൽകി പരിപാലിച്ചു. പുരുഷന്മാരും ഭക്ഷണം ശേഖരിക്കുകയും ഒപ്പം ഗോത്രത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്ത്രീകളുടെ ഗർഭകാലത്ത് ഈ സംരക്ഷണം അനിവാര്യവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ കൃഷിയും ഉത്പാദനവും തൊഴിൽ വിഭജനവും ആരംഭിക്കുകയും അടിമത്തം എന്ന വർഗാധിഷ്ഠിത സമൂഹങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്തതോടെ സ്ത്രീ എന്നെന്നേക്കുമായി രണ്ടാം സ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടു. വർഗസമൂഹങ്ങൾ ( അടിമത്തം, ഫ്യൂഡലിസം, മുതലാളിത്തം) സ്ത്രീ -പുരുഷവിവേചനങ്ങളുടെയും സ്ത്രീകൾക്കുമേലുള്ള പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായി. എന്തായിരുന്നു സ്ത്രീ എന്ന സ്വത്വം അടുക്കളയിലേക്ക് ഒതുങ്ങിപ്പോയതിന്റെ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യം..? ഇത് മനസിലാക്കാൻ മാർക്സിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം കൂടുതൽ ചികഞ്ഞു പരിശോധിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

***********************************************************************

                                സ്ത്രീസമൂഹത്തിന്റെ സാമൂഹ്യമായ പാർശ്വവത്കരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് അധ്വാനത്തിലധിഷ്ഠിതമായ സാമൂഹ്യജീവിതത്തിലേക്ക് മനുഷ്യൻ കടക്കുന്നതോടെയാണ്. പ്രാകൃതകമ്മ്യൂണിസത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ അതിനെ തകർക്കുകയും അടിമത്തം എന്ന ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ വർഗസമൂഹം രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്തുവല്ലോ.. കൃഷി, മൃഗസംരക്ഷണം തുടങ്ങി കാർഷികമേഖലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ് തൊഴിലുകളിലേക്ക് മനുഷ്യൻ കടക്കാനാരംഭിച്ചതോടെ സ്ത്രീപുരുഷവ്യത്യാസങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ പ്രകടമായിത്തുടങ്ങി. അവർക്കിടയിലെ ശാരീരികമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ തൊഴിലിലും പ്രതിഫലിച്ചു. സ്ത്രീകൾ ചെയ്യേണ്ടത് ,പുരുഷൻ ചെയ്യേണ്ടത് എന്നിങ്ങനെ തൊഴിലുകളിൽ വിഭജനം രൂപപ്പെട്ടു. സമൂഹത്തിലെ ഭാരിച്ച അധ്വാനപ്രക്രിയകളിൽ പുരുഷന്മാർ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ വീടുകളിൽ ഒതുങ്ങി.

                                അടിമത്തത്തിനു മുൻപ് ഗോത്രങ്ങളായിരുന്നുവല്ലോ. സ്വകാര്യസ്വത്ത് ആവിർഭവിച്ചതോടെ പുരുഷൻ ഗോത്രത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം സ്വത്തുക്കളുടെ ഉടമസ്ഥതയും ഏറ്റെടുത്തു. ഗോത്രയുദ്ധങ്ങളിൽ തോൽക്കുന്നവരെ അടിമകളാക്കി. ഉടമകൾ എന്ന ന്യൂനപക്ഷം പുരുഷഅടിമകളെ ഉപയോഗിച്ച് കടുത്ത ജോലികൾ ചെയ്യിച്ചപ്പോൾ ശാരീരികബലത്തിലും സാമൂഹ്യമായും രണ്ടാം തരക്കാരായ സ്ത്രീകളെ ലൈംഗികഅടിമകളാക്കി. പൂർണമായും പുരുഷമേധാവിത്തത്തിന്റെ സ്ഥാപനം കൂടിയായിരുന്നു അടിമത്തവ്യവസ്ഥിതി. ഭരണകൂടം, മതം, സംസ്കാരം തുടങ്ങിയ ബൗദ്ധികഘടകങ്ങൾ ഈ അവസ്ഥയെ കൂടുതൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. സ്ത്രീ വെറും അടിമയായും ലൈംഗികവസ്തുവായും അധഃപതിച്ചു.

                                അടിമകൾ പിൽക്കാലത്ത് സ്വതന്ത്രരായെങ്കിലും ഈ പുരുഷമേധാവിത്തം തുടർന്നുപോന്നു. ഫ്യൂഡലിസ്റ്റ് ശക്തികളും മതപുരാണങ്ങളുടെ കൂടി സഹായത്തോടെ സ്ത്രീയെ അടുക്കളയിൽ ഒതുക്കിനിർത്തി. മുതലാളിത്തസമൂഹത്തിലും ഇത് തന്നെ തുടർന്നുപോകുന്നു. കലാമാധ്യമങ്ങളിൽ സ്വന്തമായ ഒരു ഐഡിന്റിയില്ലാതെ പ്രേക്ഷകരിൽ ലൈംഗികാകർഷണം ചെലുത്താനുള്ള വിപണിവസ്തുവായും പുരുഷത്തൊഴിലാളിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ചൂഷണം സ്ത്രീക്കുമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ  ലാഭം വർധിപ്പിക്കാനുള്ള മാർഗമായും സ്ത്രീ മുതലാളിവർഗത്തിന്റെ ചൂഷണത്തിന് വിധേയമാകുന്നുവെന്ന് മാത്രമല്ല ,തൊഴിലാളിവർഗത്തിൽ തന്നെ രണ്ടാം തരക്കാരായി ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു. വസ്തുവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു..
                                           
********************************************************************

                                ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി എത്രയുണ്ടെന്ന് അളക്കണമെങ്കിൽ ആ സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹ്യാവസ്ഥ അറിഞ്ഞാൽ മതിയെന്ന് കാൾ മാർക്സ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു. സ്ത്രീവിമോചനപ്പോരാട്ടങ്ങളും സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവങ്ങളുടെ ഭാഗമാകണമെന്ന് ലെനിനും പ്രസ്താവിച്ചു. ഗാർഹികാധ്വാനവും പൊതുഅധ്വാനഭാരവും ഒന്നിച്ച് പേറുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേരെ കണ്ണുതുറക്കാതിരിക്കാൻ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന് കഴിയില്ല. 19ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ യൂറോപ്പിലെ തൊഴിലാളിവർഗപ്പോരാട്ടങ്ങളിൽ വനിതാപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പങ്ക് എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. മാർക്സിന്റെ മകളായ എലിനോർ മാർക്സ് ലണ്ടനിലെ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളിലും വനിതാപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും സജീവപ്രവർത്തകയായിരുന്നു. 1888ൽ ലണ്ടനിലെ സ്ത്രീത്തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ മാർച്ചും കൂലിയിലെ ലിംഗവിവേചനത്തിനെതിരെ നടത്തിയ സമരങ്ങളും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.

                                 റഷ്യയിലെ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവകാലത്ത് ബോൾഷെവിക്കുകളും 1912 മുതൽ സ്ത്രീകൾക്കുവേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തി. മാർച്ച് 8ൽ അന്താരാഷ്ട്ര വനിതാദിനത്തിൽ അവർ വലിയ സമ്മേളനങ്ങളും റാലികളും സംഘടിപ്പിച്ചു. ബൂർഷ്വാസ്ത്രീ വിമോചനപ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നടത്തിവന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബഹിഷ്കരിച്ച് 1905  മുതൽ വനിതകളെ വൻതോതിൽ തൊഴിലാളിവർഗ വിപ്ലവവുമായി വിശാലമായ അർത്ഥത്തിൽ കൂട്ടിയിണക്കി. ലിംഗവിവേചനത്തിനെതിരെ സമരങ്ങളുയർത്തി. ഒന്നാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് ഫാക്ടറിത്തൊഴിലാളികളുടെ 1/3 ഭാഗവും വനിതകളായിരുന്നു.

                                സോവിയറ്റ് വിപ്ലവാനന്തരം ലിംഗസമത്വത്തിനായുള്ള പരിപാടികളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ ആവിഷ്കരിച്ചു. വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനഭാരം കുറയ്ക്കുക, അവരെ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രരാക്കുക, സമൂഹത്തിലെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക, ഉത്പാദനമേഖലയിൽ അവരെ പങ്കെടുപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയവ പാർട്ടി തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി കണ്ടു. കുട്ടികൾക്ക് പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം, ജനങ്ങൾക്ക് പൊതുഭക്ഷണശാല, അലക്കുകമ്പനികൾ, ഡേ കെയർ സെന്ററുകൾ ,നഴ്സറികൾ തുടങ്ങിയവ സ്ഥാപിച്ചു. ഇതിലൂടെ സ്ത്രീകളുടെ വീട്ടിലെ അധ്വാനഭാരം കുറഞ്ഞു. ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് സാമ്പത്തികരംഗം കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടണമെന്ന് ട്രോട്സ്കി വാദിച്ചു.

                                തുല്യജോലിക്ക് തുല്യവേതനം, സ്ത്രീകൾക്ക് രാത്രി ജോലി ഒഴിവാക്കൽ, പ്രസവാവധി, കുടുംബക്ഷേമപദ്ധതികൾ, ശിശുക്ഷേമ പരിപാടികൾ etc നടപ്പിലായി. 1920കളോടെ ഗർഭഛിദ്രം നിയമവിധേയമാക്കിയതും വിവാഹമോചനം കൂടുതൽ ലളിതമാക്കിയതും സ്ത്രീകൾക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്യ്രം നൽകി. സ്ത്രീകളെ ചൂഷണം ചെയ്ത് വേശ്യാലയങ്ങൾ നടത്തി വരുമാനം പറ്റുന്ന മുതലാളിമാരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. ജീവിക്കാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വേശ്യാവൃത്തിക്കിറങ്ങിയ വനിതകൾക്ക് മറ്റ് തൊഴിലവസരങ്ങളും പരിശീലനങ്ങളും നൽകി. കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കുന്നവർ ,കിടപ്പറയിലെ പുരുഷന്റേ സ്വത്ത് തുടങ്ങിയ വിശേഷണങ്ങളിൽ നിന്നും യഥാർത്ഥ സമൂഹജീവികളായി സ്ത്രീകൾ മാറി.

                                എന്നാൽ സ്റ്റാലിന്റേ വരവോടെ സ്ഥിതിയാകെ മാറി. സ്ത്രീവിമോചനം എന്ന സങ്കൽപത്തിൽ തന്നെ വെള്ളം ചേർക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. ഗർബഛിദ്രം നിയമവിരുദ്ധമാക്കുക, വേശ്യാലയങ്ങൾ നടത്തുന്ന ബ്രോക്കർമാർക്കു പകരം ഗതികേടു കൊണ്ട് ഇതിൽ പെട്ടുപോയ വേശ്യകളെ തന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുക, സ്ത്രീകളെ പഴയ അടുക്കളജീവിതത്തിലേക്ക് മടക്കിയയ്ക്കുക തുടങ്ങിയ മുമ്പുള്ളതിൽ നിന്നും വിപരീതമായ നയങ്ങളായിരുന്നു സ്റ്റാലിന്റേത്. ട്രോട്സ്കി ഇതിനെ ശക്തിമായി എതിർത്തു.
സ്റ്റാലിനു ശേഷം സ്ത്രീകൾക്ക് കുറച്ച് സ്വാതന്ത്യ്രമൊക്കെ അനുവദിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ലെനിന്റെ കാലത്തുണ്ടായ പുരോഗമനപരമായ സ്ത്രീമുന്നേറ്റങ്ങൾ പിന്നീടുണ്ടായില്ല. സോവിയറ്റ് റഷ്യ തകർന്നതോടെ വനിതകൾ പഴയ അടുക്കളച്ചുവരുകളിലേക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങി. ദാരിദ്യ്രം വർധിച്ചു. റഷ്യയുടെ തകർച്ചയ്ക്കു ശേഷം ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ അവിടെ വേശ്യാലയങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിയെന്നും കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്നു. മുതലാളിത്തസമൂഹത്തിലും ഈ ദുരിതങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു.

********************************************************************

                                സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീവർഗത്തിന്റെ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പിൻവാങ്ങലിന് മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഉത്പാദനവ്യവസ്ഥയും വർഗസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ പരിണാമവും ഒക്കെയായി നല്ല ബന്ധമുണ്ടെന്ന് മുൻലേഖനങ്ങളിൽ വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞു. മുതലാളിത്തത്തിൽ മാത്രമല്ല എല്ലാവർഗവ്യവസ്ഥിതികളിലും (അടിമത്തം, ഫ്യൂഡലിസം) സ്ത്രീകൾ വിവേചനം നേരിടുന്നു. എങ്കിലും വർഗവ്യവസ്ഥിതികളിൽ എന്ന പോലെ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥയ്ക്കും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു പുരോഗമനവും പരിഷ്കരണവും ഒക്കെ കാണാനാവും. സ്തീകൾക്ക് മാറുമറയ്ക്കാനാവാത്തഅങ്ങേയറ്റം  ദുഷിച്ച ഫ്യൂഡൽ- ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും  നാം ഒരുപാട് മുന്നോട്ടുപോയിട്ടുണ്ട്.

                                മാർക്സ് സ്ത്രീകൾക്കു മേലുള്ള ചൂഷണത്തെ കുടുംബവ്യവസ്ഥയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുന്നുണ്ട്. മുതലാളിത്തത്തിൽ കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന സ്വത്ത് തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറാനും ആ അസമത്വവും പണത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണവും ചൂഷണവും കാലങ്ങളോളം നിലനിർത്താനും മുതലാളിത്തത്തെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നത് ഈ കുടുംബവ്യവസ്ഥയാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറയാവട്ടെ, വിവാഹവും ദാമ്പത്യബന്ധവും.. വിവാഹം എന്നത് മാനസികമായ ഒരു ബന്ധനത്തേക്കാളുപരി ഇന്ന് സ്ത്രീക്കുമേലുള്ള പുരുഷന്റെ ലൈസൻസായി മാറുന്നു. വിവാഹങ്ങളുടെ  കാരണം തന്നെ പണത്തിലും സ്വത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങളാകുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തന്നെ സ്ത്രീധനവും ജാതിമതപശ്ചാത്തലവും ജാതകവുമൊക്കെയാണ് വിവാഹങ്ങളെ സാധൂകരിക്കുന്നത്. 

                                വിവാഹം , ദാമ്പത്യം തുടങ്ങിയ പവിത്രമായ മാനുഷികബന്ധങ്ങളിൽ പോലും ധനത്തിന്റെ മേമ്പൊടിയേകുന്നത് മുതലാളിത്തസമൂഹത്തിൽ അനിവാര്യമാണ്. കാരണം മുതലാളിത്തത്തിൽ എല്ലാം തീരുമാനിക്കുന്നത് പ്രൈസ് ടാഗുകളാണ്.. ജനാധിപത്യവും രാഷ്ട്രീയവും പരിസ്ഥിതിയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും മുതൽ മനുഷ്യർ തമ്മിലെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ പോലും തീരുമാനിക്കുന്നത് ഭൗതികമായ ചരക്കുകളെയോ സമ്പത്തിനെയോ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ സമൂഹം അങ്ങനെ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭർത്താവിന് ഭാര്യയോടുള്ള പ്രണയത്തെ  പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് അയാൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ഡയമണ്ട് നെക്ലെയ്സാണെന്ന് ആഭരണപ്പരസ്യം പഠിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ.

                                സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ചൂഷണം പതിന്മടങ്ങ് നേരിടുന്നു. പുരുഷന്മാരെ അപേക്ഷിച്ച് ശമ്പളത്തിൽ വിവേചനം കാട്ടിയും പെൻസിലെടുക്കേണ്ട കുരുന്നുകൈകളെ ഉപയോഗിച്ച് കടുത്ത ജോലികൾ ചെയ്യിച്ചും മുതലാളിവർഗത്തിന് തങ്ങളുടെ ചൂഷണവും മിച്ചമൂല്യവും പതിന്മടങ്ങ് വർധിപ്പിക്കാമെന്ന് മാർക്സ് മൂലധനത്തിൽ വിവരിക്കുന്നു. കൂലിയിലെ ലിംഗവിവേചനവും ബാലവേലയും ഇന്നത്തെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണ്.  ബാലവേലയെ മാർക്സ് ക്രൂരതയെന്നാണ് വിളിച്ചത്. സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ ആൺകോയ്മയുടെ ഗുണഭോക്താക്കൾ മുതലാളിവർഗം കൂടിയാണ്. സംശയമില്ല.

                                 തൊഴിലാളികളുടെ ഒരു കരുതൽസേനയായും മുതലാളിത്തം സ്ത്രീകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ നടന്നപ്പോൾ തൊഴിലാളികളായ പുരുഷന്മാർ വരെ  സൈന്യത്തിലേക്ക് റിക്രൂട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട് യുദ്ധമുഖത്തേക്ക് ചലിച്ചു. ഇക്കാലയളവിൽ ഫാക്ടറികളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന്  സ്ത്രീകളാണ്  പകരം നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത്. വ്യവസായരംഗത്തെ തൊഴിലാളികളുടെ മൂന്നിലൊന്നും സ്ത്രീകളായിരുന്നു. യുദ്ധത്തിനും ഭരണകൂടത്തിനുമെതിരെ അവർ വൻതോതിൽ പ്രക്ഷോഭം നടത്തി. വീട്ടിലും പണിശാലയിലുമായി ഇരട്ടിഅധ്വാനഭാരമാണ് അവർക്ക് സഹിക്കേണ്ടിവന്നത്.

                                  ഇന്നും  തൊഴിലില്ലാത്ത ജനവിഭാഗങ്ങളിൽ നല്ലൊരു പങ്കും സ്ത്രീകളാണ്. മുതലാളിത്തത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്ത്രീകൾ അടങ്ങുന്ന ഈ വമ്പിച്ച തൊഴിലില്ലാപ്പട ഒരു അനുഗ്രഹം കൂടിയാണെന്ന് മുമ്‌പ് വിശദീകരിച്ചതുമാണ്.  സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ പാർശ്വവത്കരണവും മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥയുമായുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. കൂടാതെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സ്ത്രീവിമോചനപ്പോരാട്ടങ്ങളും തമ്മിലെ ആശയപരമായ ബന്ധവും സഹവർത്തിത്വവും തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേ ഫെമിനിസം എന്ന ആശയം അർത്ഥപൂർണമാകൂ..

***************************************************************************

                                സ്ത്രീവിമോചനവിഷയങ്ങളിൽ മാർക്സിസത്തിന് എന്ത് കാര്യം എന്ന ചിന്തയ്ക്കുള്ള ഉത്തരം കൂടിയാണ് സോഷ്യലിസം.. സാമ്പത്തികവും സാമൂഹ്യവുമായ സമത്വം മാത്രമല്ല, ലിംഗപരമായ സമത്വവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്ത്രീവിമോചനപ്പോരാട്ടവും സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം എന്നു പറയുന്നത്..? ലെനിൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകമുണ്ട്.. ''ഓരോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന്റെയും തൊലിക്കടിയിൽ ഒരു സംസ്കാരശൂന്യനുണ്ട്.'' തൊഴിലാളിവർഗത്തിൽ പോലും സ്ത്രീപുരുഷഭിന്നതകൾ കണ്ടുവരുന്ന അനാരോഗ്യകരമായ പ്രവണതയെ മുൻനിർത്തിയാണ് ലെനിൻ ഇത് പറഞ്ഞത്. പുരുഷനായ തൊഴിലാളി അവന്റെ ഭാര്യയോടോ മകളോടോ സഹോദരിയോടോ മറ്റ് സ്ത്രീകളോ കാട്ടുന്ന ലിംഗപരമായ ആധിപത്യസ്വഭാവം സംസ്കാരശൂന്യത തന്നെയാണ്.

                                ഏതൊരു സ്ത്രീയും ഒരു തൊഴിലാളി കൂടിയാണ്. ഗൃഹത്തിലും ഫാക്ടറിയിലും അവൾ പണിയെടുക്കുന്നു. ഭർത്താവിനു വേണ്ടിയും മക്കൾക്കു വേണ്ടിയും അവൾ ചോര നീരാക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇരട്ടിഅധ്വാനഭാരം പേറുന്ന ഒരു സ്ത്രീക്കു നേരെ കണ്ണടയ്ക്കാൻ ഒരു യഥാർത്ഥ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന് കഴിയില്ലെന്ന് ലെനിൻ പറഞ്ഞു. സ്ത്രീകളുടെ അടിമത്തം എന്നത് ലിംഗപരമായ വിഷയം മാത്രമല്ല.. അതിന് സാമൂഹ്യവും സാമ്പത്തികവുമായ മാനങ്ങളുണ്ട്. വിവാഹം, ഗാർഹികാധ്വാനം, പ്രസവം തുടങ്ങിയവ സ്ത്രീകളുടെ കടമകളായി മാറുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകൾ 'അടക്കവും ഒതുക്കവും' ഉള്ളവരായും മറിച്ച് യാതൊരു ബന്ധനങ്ങളുമില്ലാതെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ജീവിതം നയിക്കുന്നവൾ തന്റേടിയുമാകുന്നു. തന്റേതായ ഇടം കണ്ടെത്തുന്നവരാണല്ലോ 'തന്റേടക്കാർ'.. എന്നാൽ അത്തരം സ്വാതന്ത്യ്രം അനുഭവിക്കാൻ എത്ര സ്ത്രീകൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്..?

                                മുതലാളിത്തം പോലും സ്ത്രീയെ വസ്തുവത്ക്കരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സിനിമയിലും പരസ്യങ്ങളിലും  സ്ത്രീകൾ ലൈംഗികോപകരണങ്ങൾ മാത്രമാണ്.. നായകന്റെ വീരത്വം പ്രേക്ഷകനിലെത്തിക്കാനുള്ള ഉപാധിയായി പെണ്ണ് മാറുന്നു. സ്ത്രീകേന്ദ്രീകൃതമായ , സ്ത്രീയുടെ താത്പര്യങ്ങൾക്കും വികാരങ്ങൾക്കും അവളുടെ ഐഡന്റിറ്റിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ചുരുക്കം.. ചിലതിൽ അവൾ പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാനുള്ള ലൈംഗികോപാധി മാത്രവും. പരസ്യങ്ങളിൽ പോലും അഴകും ആകർഷകത്വവുമുള്ള സ്ത്രീകൾ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലെത്തുന്നു. സ്ത്രീയെ മുതലാളിത്തം ചരക്കുവത്കരിക്കുന്നതിന് സിനിമയും പരസ്യവും മാത്രമല്ല, പെൺവാണിഭം പോലുള്ള മാഫിയപ്രവർത്തനങ്ങളും ഉദാഹരണം. സ്ത്രീയുടെ ലൈംഗികത വിറ്റ് കാശാക്കുന്ന മുതലാളിമാർ തടിച്ചുകൊഴുക്കുന്നു. പിഞ്ചുബാലികമാർ പോലും പണമുള്ളവന്റെ കിടപ്പറയിലെത്തിച്ചേരുന്നു. ദാരിദ്യ്രവും തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും ഒക്കെ കൊടികുത്തിവാഴുന്ന പുഴുക്കുത്തേറ്റ ചൂഷണത്മകവ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഇൗ ജോലി മാത്രമേ തനിക്ക് പോംവഴിയായി മുന്നിലുള്ളൂ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ ഗതികേടുകൊണ്ട് സ്വന്തം മാനം വിൽക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നതിനെ ആർക്ക് കുറ്റം പറയാനാവും.. അവൾ പെൺവാണിഭമാഫിയകളുടെ ചൂഷണത്തിന് നിന്നു കൊടുത്താലും അത്ഭുതമില്ല. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ലോകയാഥാർത്ഥ്യം..

                                സ്ത്രീസുരക്ഷ എന്ന പദം പോലും തെറ്റാണ്. സ്ത്രീസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കിയ സമൂഹമല്ല, സ്ത്രീസുരക്ഷ ആവശ്യമില്ലാത്ത പരിഷ്കൃത സമൂഹമാണ് നമുക്കാവശ്യം. (പുരുഷസുരക്ഷ എന്നാരും പറയാറില്ലല്ലോ..). സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന് വിലക്കിടുന്ന സദാചാരങ്ങളും പുരുഷാധിപത്യമനോഭാവവും ഇല്ലാതാകണം. സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന തൊഴിലാളിവർഗത്തിൽ പോലും ഈ സ്ത്രീവിവേചനം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പകൽ മുഴുവൻ പണിയെടുത്ത് തളർന്നു വരുന്നവനും പണിയില്ലാതെ മനസുമടുത്ത് വീട്ടിലെത്തുന്നവനും തന്റെ ദേഷ്യവും സങ്കടവും തീർക്കുക അവന്റെ ഭാര്യയോടായിരിക്കും. സ്ത്രീപുരുഷസമത്വം എന്ന മൂല്യം തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചിന്തകളുടെ ഭാഗമായാൽ , സ്ത്രീയും പുരുഷനും എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഒരുമിച്ച് ചൂഷണവിരുദ്ധ- തൊഴിലാളീപ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയാൽ അത് തൊഴിലാളിവർഗചൂഷണത്തിനു മാത്രമല്ല അറുതി വരുത്തുക.. സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധചിന്തകൾക്ക് കൂടിയാവും.. എന്താണ് സ്ത്രീവിമോചനത്തിനുള്ള സോഷ്യലിസ്റ്റ് മാർഗങ്ങൾ..? അത്തരം കാര്യങ്ങൾ അവസാനത്തെ  ലേഖനത്തിൽ..
           
**********************************************************************
                                സ്ത്രീവിമോചനപ്പോരാട്ടം സോഷ്യലിസ്റ്‌റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭാഗമാകേണ്ടതാണ്. സ്ത്രീപുരുഷസമത്വം
യാഥാർത്ഥ്യമാകേണ്ടത് തൊഴിലാളിവർഗപ്പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ തന്നെയാണ്. മുതലാളിത്തചൂഷണത്തിനും കുത്തഴിഞ്ഞ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയ്ക്കുമെതിരെ ഒരേ ദിശയിൽ ഒരേ മനസോടെ നീങ്ങുന്ന തൊഴിലാളിവർഗത്തിൽ ഈ ലിംഗസമത്വബോധവും ഉണ്ടാകണം. സ്ത്രീകളുടെ അർപണബോധത്തിനും സമരരംഗത്തെ അവരുടെ ധീരതയ്ക്കും വിപ്ലവവീര്യത്തിനും മാർക്സ് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ട്.

                                ട്രേഡ് യൂണിയനുകളിലും വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും തുല്യഅവകാശ ബോധത്തോടെയും പ്രതിബദ്ധതയോടെയും സ്ത്രീകളും ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തണം. യാതൊരു വിധ വിവേചനങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും ഇല്ലാത്ത സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള മുന്നേറ്റം തൊഴിലാളിവർഗത്തിൽ തന്നെയുള്ള പുരുഷാധിപത്യപ്രവണതകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതും കൂടിയാവണം.

                                  സ്ത്രീകളും വ്യവസായശാലകളിലും മറ്റും തൊഴിലാളികളാകുന്നതിനെ മാർക്സിസം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും സമൂഹത്തിലെ ഉത്പാദനപ്രക്രിയകളിൽ ഒരു പോലെ പങ്കാളികളാകണം. ഇത് അവർ തമ്മിലെ വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാക്കുകയും ഇരുവിഭാഗങ്ങളിലും ഒരേ മനസ്ഥിതി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത്തരം മുന്നേറ്റങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ ഒരു സാമൂഹ്യജീവി എന്ന നിലയിൽ പുരുഷനോടൊപ്പം ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും. ഭരണരംഗത്തും സ്ത്രീപ്രാതിനിധ്യം വർധിക്കണം. തൊഴിലാളിവർഗത്തെ വർഗബോധത്തിലേക്കും സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്ന പ്രവർത്തനത്തിൽ ലിംഗസമത്വത്തെ കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണവും പ്രധാനമാണ്.

                                കമ്മ്യൂണിസം എന്നത് സ്ത്രീകളുടെയും പുരുഷന്മാരുടെയും ആത്യന്തികമായ വിമോചനം തന്നെയാണ്. നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിടപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥ ഇല്ലാതാകണം. സദാചാരബന്ധനങ്ങൾ ഇല്ലാതാകണം. വിവാഹം എന്നത് പെണ്ണിനെ പുരുഷൻ സ്വകാര്യസ്വത്താക്കുന്ന ഏർപാടാവരുത്‌. ഭാര്യ- ഭർത്താവ്, രക്ഷിതാവ് -സന്താനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ബന്ധങ്ങൾ ഊഷ്മളമാകണം. കരാറുകളോ, ആചാരങ്ങളോ  ,സ്വത്തോ ,പണമോ, താലിമാല പോലുള്ള ബിംബങ്ങളോ ആവരുത് ഇത്തരം സ്നേഹബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം..
മറിച്ച് നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹം മാത്രമാകണം.

                                സ്ത്രീ  എന്നാൽ പുരുഷനുപിന്നിൽ മുഖം മറച്ച് അച്ചടക്കത്തോടെ നിൽക്കേണ്ടവളാണെന്നും ഭാര്യയെന്നാൽ പുരുഷനാൽ ഭരിക്കപ്പെടേണ്ടവളാണെന്നും അവൾ കിടപ്പറയിലെ ഉപകരണവും സമൂഹത്തിലെ രണ്ടാംകിടക്കാരും അശക്തരും ആണെന്നും ഒക്കെയുള്ള അധമചിന്തകളുടെ ഒരു കണികയെങ്കിലും വെച്ചുപുലർത്താൻ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന് കഴിയില്ല. അത്തരം വലതുപക്ഷചിന്തകൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്നയാൾ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുമല്ല.. തീർച്ച..